«Θέλουν να σας κάνουν καλά. Αλλοίμονο, εκεί φτάνει ο παραλογισμός των λογικών. Καλά, δηλαδή να γυρίσετε πίσω, έξω στην τέφρινη πραγματικότητα, να ξαναδήτε πίσω με την κρίσι του ακέραιου μυαλού την πιο αβάσταχτη, την πιο αρμολογημένη αλλόφρονη λογική της ζωής που σκοτώνει την ανθρώπινη καρδιά. [...] Μα τι θα βάλετε στη θέση του οράματος εσείς οι λογικοί; [...] Καλοπροαίρετοι γιατροί μου, αν επιμένετε να με γιατρέψετε από κάτι, γιατρέψτε με από την λογική».

Ρώμος Φιλύρας από το δρομοκαΐτειο

Οι Παπάρες οι Μαλάκες η Μονόπολη

Δυο ανέραστοι Παπάρες δυο κρυόκωλοι
για χρόνια να ξεσχίζουν στη Μονόπολη
Μαλάκες κάπου δέκα εκατομμύρια
οικόπεδα τους παίρνουν, δρόμους, κτίρια.

Στους δύο δεν λογίζονται τα κρίματα
ούτε το πως αρπάζουνε τα χρήματα
την κάρτα με την φυλακή πετάξανε
κανόνες στο παιχνίδι όταν αλλάξανε...

Απ' τους Μαλάκες θεωρείται πλούσιος
αυτός που δεν του λείπει ο επιούσιος
του παίρνουν οι Παπάρες περισσότερα
απ' ότι να 'χε πλούτη, βίλες, κότερα.

Δεν είναι αυτό παιχνίδι αλλά δυστύχημα
οι δυο Παπάρες έχουν βάλει στοίχημα
να ξεπουλήσουν όλη την Μονόπολη
τους άχρηστους Μαλάκες την Ακρόπολη...

Και παίζουν οι Μαλάκες το παιχνίδι τους
κι ας χάνουν με κανόνες ανεξήγητους
άμα πιαστεί κανείς διαμαρτυρόμενος
την θέση του την παίρνει ο επόμενος.

Οι δυο Παπάρες είναι -ας είν' ανέραστοι-
στο στρίμωγμα στο ξέσχισμα αξεπέραστοι
τους εγκλωβίσαν όλους στη Μονόπολη
δεν άφησαν ούτε έναν Δικαιόπολη!


Κώστας Σφενδουράκης

Παιχνίδια της γλώσσας

Τι περιμένεις να διαβάσεις σ’ ένα ποίημα;
Πες μου κι εγώ θα το γράψω
Μαγειρεύω καλά τις λέξεις όταν πεινάνε οι πράξεις
Δοκίμασε και θα δεις πόσο τυφλή είσαι στις γεύσεις
Η λέξη ΘΑΛΑΣΣΑ παραδείγματος χάριν
Κοίτα πόσο αλάτι κουβαλάει μέσα της
Για να μην σαπίζει το γαλάζιο
Και να νοστιμίζουν τα ναυάγια
Η λέξη ΕΡΩΤΑΣ εμπεριέχει πάντοτε μιαν απορία
Την προτιμώ απ’ την βεβαιότητα πως δεν μ’ αγαπάς
Απορία όμως σημαίνει και φτώχεια
Ποτέ δεν την εμπλούτισα που σ’ αγαπώ
Είδες πόσα παιχνίδια μπορεί να παίξει η γλώσσα;

Θέλεις να παίξουμε;
Θέλεις να κάνω εγώ το ρήμα
Κι εσύ να με κλείνεις μέσα στην αγκαλιά σου;
Δεν πειράζει που το «κλίνεις» γράφεται αλλιώς
Έτσι κι αλλιώς αν θέλουμε ν’ αγκαλιαστούμε
Πρέπει να υποπέσουμε σε λάθη
Έλα άνοιξε τα χέρια σου (σαν παρένθεση)
Κι εγώ θα κάνω σύμπτυξη στην λογική μου για να χωρέσω
«Για να χωρέσω»
Σαν να λέμε «για να ’χω» μια θέση «έσω»
Δηλαδή μέσα σου
Κι εκείνο το «ρ» που παρεμβάλλεται
Ανάμεσα στο «για να ’χω» και στο «έσω» τι θα το κάνουμε;
Αχ! Είδες;
Πάντα κάτι παρεμβάλλεται ανάμεσα σε σένα και σε μένα
Και δεν ξέρουμε τι να κάνουμε

Γι’ αυτό σου λέω
Άσε μ’ ανάμεσα στην ποίηση και στην ζωή
«Άσε μ’ ανάμεσα»
Για κοίτα!
Αυτή η φράση διαβάζεται κι ανάποδα
Σαν να υπονοεί πως καμιά φορά δεν ξέρουμε
Ποια είν’ η αρχή και ποιο το τέλος
Ούτε πού τελειώνει η ποίηση
Και πού αρχινά η ζωή

Ποίηση
Ζωή
Για δες!
Μόνο ένα γράμμα έχουνε κοινό
Αν το βρεις
Ίσως να καταλάβεις γιατί και στα δύο γνώρισα την ήττα

Για κοίτα πόσο άδειες είναι οι λέξεις όταν γεμίζουν από έρωτα!


Δημήτρης Σολδάτος (Από το "Nobel λόγω ατεχνίας" )

Ας λήξουν

Aς λήξουν
ας λήξουν τώρα
οι ερμηνείες όλες
τώρα ας λήξουν
ας λήξουν τώρα
οι δυνάστες του στείρου λόγου
τώρα ας λήξουν
ας καταλήξουν
οι στεριανοί
οι ασυνήθιστοι εις τα θαλάσσια ταξίδια
του ουρανού
οι συγκροτημένοι νόες
που γεννούν σκουριασμένα μέλλοντα
τώρα ας καταλήξουν
τα ηλεκτρόδια εκπομπής των ειωθότων
οι χαμηλοί τόνοι και τα προφίλ
των φιδιών της κοινωνίας της γης
τώρα ας καταλήξουν
τώρα ας λήξουν τα θεσπισμένα
όλα τα θεσπισμένα διατάγματα
τα ψηφίσματα και οι νομοθετικές πράξεις
η ψεύτικη συγκίνηση
τα περιτοιχίσματα και οι περίβολοι
που κρύβουν τον ουρανό
τώρα ας έρθει ο ουρανός
και ας κρεμάσει
τους χαμηλούς τόνους και τα προφίλ
των φιδιών της κοινωνίας της γης
τις παρθένες
που φυλάγουν την ευτυχία της ηδονής μέχρι
να βρουν να την πουλήσουν
στην υψηλότερη δυνατή τιμή
ας τις εμφιαλώσουν οι αλήτες του Θεού στη γη
μέχρι να λήξει η σπέκουλα,
τα κέρδη, οι απολαβές, οι αμοιβές,
οι μισθοί και οι αποζημιώσεις
οι εκμισθωτές επιπλωμένων δωματίων
ας λήξουν τώρα
τώρα ας ανθίσουν
τα πάθη, τα έντονα συναισθήματα
οι μανίες, οι έντονες ροπές
οι εκρήξεις οργής, τα ξεσπάσματα θυμού, η θέρμη
οι δραματικές αναπαραστάσεις των παθών
τώρα ας ανθίσουν
οι λύκοι της στέπας τώρα ας κατασπαράξουν
αστούς, μικροαστούς, μεγαλοαστούς,
τώρα να λήξουν
οι έρευνες που μπολιάζουν τα ειωθότα
τώρα ας δείξουν οι δορυφόροι
τους καρτερικούς πεζόδρομους του ουρανού
τους αλήτες του Θεού ας δείξουν
τώρα ας τους δείξουν
τώρα να λήξουν
οι απαθείς, οι ψυχροί, οι αδιάφοροι
οι άνευ πάθους, οι παθητικοί, οι αδρανείς
οι ουδέτεροι, οι μη αντιδρώντες
οι διπλωμάτες
που συγκλίνουν κάτω από το βλέμμα του Θεού
κάτω από το βλέμμα των αλητών του θεού
τώρα ας καταλήξουν
τώρα ας λήξουν
οι στέγες των λιπαρών κάφρων
τα λιπαρά τσουτσέκια που διανύουν ανενόχλητα
την άσφαλτο του κέρδους
το κέρδος ας λήξει.

Το χάσμα,
μέσα εκεί που λάμπει η υπεραξία της καρδιάς
ας λάμψει για όλες τις σπέκουλες
της κοινωνίας της γης
και ύστερα ας λήξουν καθώς και ο άνθρωπος
που παίρνει χρώμα ζωντανό λίγο προτού πεθάνει
έτσι και οι αστοί, μικροαστοί, μεγαλοαστοί
τα γραφεία των υπουργών
ας λήξουν τώρα
και ας συσσωρευτούν υπό του ανέμου
οι κομψοί αθεϊστές
οι αλήτες του Θεού
που γέννησε ο θεός
που αγαπούν και αγνοούν το πέρασμα του κοπαδιού
και τους γύπες που το καθοδηγούν
μες το τεράστιο μαντρί του παγκόσμιου χωριού
για να το αρμέξουν, να το μπολιάσουν να μεγαλώσει
να το βιάσουν ξανά και να του καταστρέψουν
την ψυχή.

Τώρα ας ανθίσουν
οι φίλοι μου που συγκινούνται άνευ λόγου,
τα αγόρια που ερωτεύονται όλα τα κορίτσια
τα κορίτσια που ερωτεύονται όλα τα αγόρια
οι νευρικοί και οι εύθικτοι, οι ευερέθιστοι,
οι κομψοί εξυβριστές
τώρα ξανά ας ανθίσουν
όσοι υποψιάστηκαν πως πάντα είχαν συντρόφους
σε κάθε σάπια εποχή του παρελθόντος
πως πάντα θα έχουν συντρόφους
σε κάθε σάπια εποχή του μέλλοντος

να βγω κι εγώ στο φως
που τόσα χρόνια μόνος περιμένω να δω τον πατέρα μου
και να του πω κι εγώ, να συνεχίσω,

ας λήξουν όλα τα ποιήματα
που πίστεψαν στον εαυτό τους περισσότερο από τη ζωή
οι ακαδημίες των ληγμένων ψυχών
που τα βραβεύουν καθώς πιστεύουν
πως οι μικροί καρτέσιοι έχουν κάτι να δώσουν
απ’ τις μικρές οπτασίες εδώ χάμου κι εκεί χάμου
που χαμουρεύονται
ας λήξουν
ας ανθίσουν τα νεύρα του ανθρώπου
οι νότες οι μινόρες ας γίνουν μηνόρροια
οι μη όροι της ψυχής που αγαπάει ex nihilo
ας γίνουν όρια
δάκρυα χαράς στη δημόσια ζωή
φάκες στους μπολιαστές, ερευνητές, ποντίκια
ας λήξουν οι πονηροί Πατέρες
οι εργατοπατέρες
οι μέλλοντες υπουργοί
οι εκπρόσωποι τύπου ας καταλήξουν
οι εργασιομανείς,
οι ατάλαντοι τελειομανείς του τίποτα
και της ανούσιας έρευνας
που αξίζει λιγότερο από την επιχορήγησή της
της θέσης που εξασφαλίζει ασφάλεια και σταθερότητα
ας λήξουν
και ας ανθίσουν τα παλικάρια
που ψήνονται όλη μέρα
και όλη νύχτα πετούν τον κόπο τους
και δε νοιάζονται για αποταμιεύσεις
και ξαναψήνονται την άλλη μέρα
και διατηρούνται νέοι μόνο για ν’ αγαπούν
και να δίνουν τον κόπο τους
σ’ ένα ζεϊμπέκικο
η Λίλια για πάντα
που πέταξε στα σκουπίδια τα λεφτά
ενώ ήταν φτωχή και ορφανή
μόνο γιατί την προσέβαλαν άδικα
η Λίλια για πάντα ας ανθεί
η Λίλια
η μόνη του κόσμου ελπίδα.


Μανόλης Πολέντας

Φωτιά στον Πάγο - Παρουσίαση 14 Απριλίου 2011 στο θέατρο Πρόβα


την εκδήλωση προλογίζει η ηθοποιός
Μαίρη Ραζή

για το βιβλίο μιλάει ο ποιητής
Βασίλης Λαλιώτης

διαβάζουν ποιήματα οι ηθοποιοί
Αντώνης Ταμβακάς
Άννα Γκούντρα

Synthesizer
Πάνος Τσακωτός

Άψυχος

Δεν έχω ανθό
ένα ξερό κλαρί στο χώμα
και προσπαθώ
ο άνεμος να μη με πάρει.

Είμαι κουφάρι,
είμαι ένα άδειο κρύο σώμα,
ένα δοξάρι
που δε γνώρισε λυράρη.

Είναι το πνεύμα
σκεπασμένο από το χώμα
κι αν το ρεύμα
με τραβάει εκεί που πάει

είναι βαθιά μου
ότι κουβαλώ ένα πτώμα
είν' η καρδιά μου
που 'χει πάψει ν' αγαπάει.


Κώστας Σφενδουράκης


video





Στιχόβολη - Άψυχος
Ζωντανά στο Μεγανήσι Donkey Rock Festival 2011
Μελοποίηση: J. Μπασδάνης

Χαράτσι

Σήμερα ήρθε η τρίτη δόση
από το δεύτερο μάλλον χαράτσι
στο τσακ σου λέω να μου τη δώσει
να γίνω τούρκος να γίνω απάτσι.

Χαράτσια βάζει η πολιτεία
μας έχει πλέον μεταμορφώσει
από πολίτες σε πελατεία
πρώτα μας είχε επί πιστώσει...

Τι λέω Θεέ μου; παραμιλάω
μέχρι κι ο τοίχος θα με ακούσει
κι άμα με βάλει στόχο ο "Γαμάω"
πια δε με κρύβει ούτε το μούσι.

Ίσως καλύτερα να το βουλώνω
-πελάτης είμαι, δεν μ' έχουν κλέψει-
ούτε να σκέφτομαι -το λέω με πόνο-
αφού χαράτσωσαν ως και την σκέψη !


Κώστας Σφενδουράκης

Σιωπηλή κοινωνία

Υποταχτείτε χωρίς βία
μείνετε άκριτα πιστοί
τι νόημα έχει ν’ ακουστεί
το ουρλιαχτό σας στα σφαγεία;

Μια λέξη μόνο η ελευθερία,
μην γίνει η έσχατη πνοή
εμείς θα δίνουμε ζωή
σε κάθε αυτόβουλο παρία.

Είμαστε ιππείς και είστε οι ίπποι
το θέλημά μας προσταγή
εμείς κρατάμε τα ηνία...

Εμείς οι σκοτεινοί οι τύποι
της εξουσίας οι ταγοί
στη σιωπηλή σας κοινωνία!


Κώστας Σφενδουράκης