«Θέλουν να σας κάνουν καλά. Αλλοίμονο, εκεί φτάνει ο παραλογισμός των λογικών. Καλά, δηλαδή να γυρίσετε πίσω, έξω στην τέφρινη πραγματικότητα, να ξαναδήτε πίσω με την κρίσι του ακέραιου μυαλού την πιο αβάσταχτη, την πιο αρμολογημένη αλλόφρονη λογική της ζωής που σκοτώνει την ανθρώπινη καρδιά. [...] Μα τι θα βάλετε στη θέση του οράματος εσείς οι λογικοί; [...] Καλοπροαίρετοι γιατροί μου, αν επιμένετε να με γιατρέψετε από κάτι, γιατρέψτε με από την λογική».

Ρώμος Φιλύρας από το δρομοκαΐτειο

Πένθος ερωτικό

Μια φορά κι έναν καιρό
ήταν ένας κάβουρας,
περπατούσε ανάποδα
( όπως όλοι οι κάβουρες )

κι έπεσε μες στο νερό
πάνω σε μια μέδουσα...
Κι ήταν ένας έρωτας
όπως όλοι οι έρωτες.

Μα δεν ήταν τυχερό
να κρατήσει ο έρωτας.
Γλίστρησε ο κάβουρας ,
χάθηκε στη θάλασσα...

Δίχως όσιο κι ιερό
άφησε τη μέδουσα !
Τώρα μες στα κύματα
ταξιδεύει ακίνητη.


Κώστας Σφενδουράκης

Πάρτυ Παραγόντων ( Ροντέλ )

Στον χορό των παραγόντων
η συμμορία  συζητά
δοξάζοντας εαυτούς  μετά 
την εξόντωση γερόντων.

Σχέδιο πειθούς των όντων
πως κι ο γάιδαρος πετά
στον χορό των παραγόντων
η συμμορία συζητά.

Πλάνο υπέρ των επιζώντων
θα ζήσουν μεν αλλά  λιτά
θα τους βεβαιώνουνε  ρητά
την αγάπη των αρχόντων
στον χορό των παραγόντων
η συμμορία συζητά.


Κώστας Σφενδουράκης

Προσκύνημα

                          στον Γιάννη Γκίκα


Προσκυνητής - όπως οφείλω
στου άρχοντα το ιερό
πήγα με έναν καινούριο φίλο
προσήλυτο λίγο καιρό.
Του ‘λειπε η γνώση και η πείρα
την άγνοια είχε των βουλών
του άρχοντα, κι έτσι τον πήρα
μετά σπουδής και συμβουλών.
Ήταν ζεστός, ενθουσιώδης
ήθελε τόσο να τον δει
κι αν σ’ άλλους φάνταζε Ηρώδης
αυτός γινότανε σπονδή
για κείνον που ‘χε πια πιστέψει...
Για ‘κείνον ! Ναι !  Κι εγώ μαζί...
Σε κανενός μας,  ούτε σκέψη
χωρίς εκείνον πια δεν ζει.
Άκου το φίλε μου, του λέω,
θαύμα είναι θαύμα δυνατό
κι όταν το ακούω πάντα κλαίω
να αντισταθώ αδυνατώ . ..
Ακούγονται σ’ ένα σονέτο
φωνές πολλών,  ενός λαού !
Βγαίνει πνιχτό μα άκουσέ το
μέσα απ’ τα βάθη του ναού. :

« Φτωχοί τω πνεύματι μα δωσ’ μας
εσύ που είσαι ο σοφός
πάρε το τιποτένιο βιος μας
δωσ’ μας απ’ το δικό σου φως.

Άνθρακες ειν’ ο θησαυρός μας
ειν’ η σιωπή μας ο χρυσός.
Άφωνοι ! ( μόνο κάτι εντός μας
σαν να εκπέμπει κάπου s.o.s. ) .

Έχεις τη δόξα και τη φήμη
κι είμαστε εμείς μηδενικά
χωρίς συναίσθηση και μνήμη...

Θυσιάζοντας  για σένα ηγέτη
πνεύμα ψυχή και ιδανικά
σου ευχόμαστε πολλά τα έτη ! » .


Κώστας Σφενδουράκης

Χαϊκού




Στο λουλούδι σου
το Εγώ μου μέλισσα
ρουφά τη γύρη.


Κώστας Σφενδουράκης

Ντουζ

Μας αρέσει να κάνουμε ντουζ στη συνέχεια
(θέλω το νερό πιο ζεστό από κείνη)
και το πρόσωπό της είναι πάντα απαλό και ήρεμο
και θα με σαπουνήσει πρώτη
θα απλώσει τον αφρό στ’ αρχίδια μου
θα τα σηκώσει
θα τα ζουλίξει
μετά θα σαπουνίσει τον πούτσο:
‘Ε, αυτό εδώ είναι ακόμα σκληρό’
ύστερα θα πιάσει όλες τις τρίχες κάτω εκεί,
την κοιλιά, την πλάτη, το λαιμό, τα πόδια,
χαμογελώ με ευχαρίστηση
κι ύστερα τη σαπουνίζω εγώ…
πρώτα το μουνί
στέκομαι πίσω της, ο πούτσος μου στα μάγουλα του πισινού της
σαπουνίζω απαλά τις τρίχες του μουνιού,
την σαπουνίζω εκεί με απαλές κινήσεις,
παραμένω ίσως περισσότερο απ’ ό,τι χρειάζεται,
κι ύστερα ασχολούμαι με το πίσω των ποδιών, τον κώλο, την πλάτη,
το λαιμό, την γυρίζω απ΄την άλλη, τη φιλώ,
σαπουνίζω τα στήθη, την πιάνω εκεί και πιο κάτω στην κοιλιά,
το λαιμό, το μπροστινό των ποδιών,
τους αγκώνες, τις πατούσες,
κι ύστερα το μουνί, άλλη μια φορά, για γούρι.
ακόμα ένα φιλί και βγαίνει πρώτη,
σκουπίζεται, μερικές φορές τραγουδά καθώς εγώ παραμένω,
γυρίζω το νερό στο πιο ζεστό,
νιώθοντας τις καλές στιγμές του θαύματος της αγάπης
ύστερα βγαίνω
είναι συνήθως απόγευμα και ήσυχα,
και καθώς ντυνόμαστε συζητάμε τι άλλο
θα μπορούσαμε να κάνουμε,
αλλά το να είμαστε μαζί λύνει τα περισσότερα θέματα,
στην ουσία τα λύνει όλα
μια και όσο αυτά τα θέματα παραμένουν λυμένα
στην ιστορία της γυναίκας και του άνδρα,
είναι διαφορετικά για τον καθένα,
για άλλους χειρότερα, για άλλους καλύτερα,
για μένα, είναι αρκετά θαυμάσιο να θυμάμαι
τις παρελάσεις των στρατών
και τα άλογα να περπατούν στον δρόμο
τις αναμνήσεις του πόνου και της ήττας και της δυστυχίας:
Λίντα, εσύ μου το πρόσφερες,
όταν το πάρεις πίσω
κάντο αργά κι αβίαστα
κάντο σαν να πεθαίνω ενώ κοιμάμαι
παρά ενώ είμαι ξύπνιος

αμήν.


Τσαρλς Μπουκόβσκυ

Πρόσφυγας (Ρουμπαγιάτ)

Σε μια φυγή χωρίς καμία τύχη
βλέπει να ορθώνονται μπρος του τείχη
και να γκρεμίζονται να τον πλακώνουν.
Νεκρός... τον ζουν τώρα μονάχα στίχοι.


Κώστας Σφενδουράκης

Το κάστρο στην Καλλιμασιά της Χίου

Αυτή η νύχτα δεν προστέθηκε στις χίλιες
το παραμύθι είναι δικό της δίχως ύλη
σε ονείρου κάστρο, στολισμένη βοκαμβίλιες
η τόση δα μα δυσθεώρητή του πύλη.

Ενώ το γράφω αγναντεύοντας στη Χίο
απέναντι ένα κομμάτι από Τουρκία
το αεράκι απαλά περνάει, θείο !
Ζώσα πνοή που θα γεμίσει τα σαρκία.

Φωνές αμέτρητες, αμέτρητα τζιτζίκια
να τραγουδούν κάτω απ’ την κόκκινη σελήνη
και να σκορπίζουν στον αέρα μύρια δίκια
μύριες ελπίδες και μια ατέλειωτη γαλήνη.

« Ο Διαβολάκος θα ντυθεί φέτος στην τρίχα. ‘’
κάτω οι γάτες μεταφέρουν τα μαντάτα...
Κοιτώ και βλέπω το άρωμα απ’ τη μαστίχα
να απλώνει γλείφοντας επάνω της μια γάτα.

Το νεογέννητο ! Τη Νάνσυ αυτό τη νοιάζει.
Την αγκαλιά της ταΐζοντάς το κάνει λίκνο...
Στην αγκαλιά της με ασχημόπαπο κι αν μοιάζει
μεταμορφώνεται σιγά σιγά σε κύκνο.

Τέλος ζωοφόρο όπως σε κάθε παραμύθι.
Τίτλος : « Το κάστρο στην Καλλιμασιά της Χίου ‘’.
Φτιάχνω δυο αντίτυπα με αρίθμηση αρχείου.
Στέλνω στη μνήμη ένα απ’ τα δυο, τ’ άλλο στη Λήθη.



Κώστας Σφενδουράκης

Λέφτινγκ

« Στ’ άρματα αδέρφια στ’ άρματα
και διώξτε τα καθάρματα
για τα εθνικά τα ιδανικά
πάντα ο τολμών νικά !»

Των ιδεών τα χρώματα
σε τούτα τα’ άγια χώματα
γαλάζιο ροζ μα αν δείτε γκρι
σας ψέκασαν οχτροί.

Μ’ επταετίας άσματα
ξυπνήστε τα φαντάσματα.
Κι όποιον, αρκεί ν’ αγωνιστεί...
Προσέλθετε οι πιστοί !

Εσείς οι αναστενάρηδες
καμμένοι... Κι οι μπροστάρηδες
της Αριστέρως ο Τσολιάς
κι ο άλλος της κοιλιάς.

Θα πείθεσθε « Νικήσαμε !»
όταν σας λένε, ίσαμε
σας βάλουν όλους σε κλουβιά...
Τι νίκη, τι σκλαβιά

όταν υπάρχουν ρήτορες
του έθνους επιβήτορες...
Για τον λαό είναι ταγοί,
νόμος η υποταγή.

Δημιουργική ασάφεια
προφητικά εδάφια
τουρλού τουρλού αλλού γι’ αλλού...
Πηλός άνευ μυαλού.



Κώστας Σφενδουράκης

Τα πράγματα

Το μπαστούνι, μια αρμαθιά κλειδιά, κάτι κέρματα,
η απαλή κλειδαριά, κάτι τελευταίες
σημειώσεις που δεν θα ξαναδιαβαστούν
τις λίγες μέρες που μου απομένουν, η τράπουλα,
η σκακιέρα, ένα βιβλίο και ανάμεσα στα φύλλα του
η ξεραμένη βιολέτα - ενθύμιο κάποιας βραδιάς
αλησμόνητης ασφαλώς μα ήδη ξεχασμένης -
στη δύση ο κόκκινος καθρέφτης πυρπολώντας
ένα δειλινό φαντασίας. Τόσα και τόσα πράγματα,
ομπρέλες, πίπες, άτλαντες, φλιτζάνια, μπιχλιμπίδια
που δουλεύουν για χάρη μας σαν αμίλητοι σκλάβοι,
τυφλά και απολύτως βουβά !
Θα επιζήσουν πέρ' από τη λήθη μας,
δίχως να ξέρουν καν πως έχουμε υπάρξει.



Χόρχε Λουίς Μπόρχες

The Unending Gift

Κάποιος ζωγράφος μας υποσχέθηκε έναν πίνακα.
Τώρα, στη Νέα Αγγλία, έμαθα το θάνατό του. Ένιωσα γι' άλλη μια φορά την πίκρα τού να συνειδητοποιείς πως είμαστε κάτι σαν όνειρο. Συλλογίστηκα εκείνο τον άνθρωπο και τον πίνακα που χάθηκαν.
( Μόνο οι θεοί μπορούν να υποσχεθούν, αφού είναι αθάνατοι. )
Συλλογίστηκα το μέρος που είχαμε διαλέξει για να κρεμάσουμε τον πίνακα, κάτι που δεν θα συμβεί τώρα πια.
Ύστερα σκέφτηκα : αν βρισκόταν εδώ, αργά ή γρήγορα θα γινόταν ένα ακόμα αντικείμενο, ένα συνηθισμένο, μάταιο στολίδι του σπιτιού, ενώ τώρα είναι δίχως τέλος, δίχως όρια, μπορεί να πάρει οποιοδήποτε σχήμα, οποιοδήποτε χρώμα και δεν επηρεάζει τίποτα.
Υπάρχει, κατά κάποιον τρόπο. Θα επιζήσει, θα επεκτείνεται σαν μουσική και θα μείνει κοντά μου ως το τέλος. Σ' ευχαριστώ, Χόρχε Λάρκο.
( Οι άνθρωποι μπορούν κι αυτοί να υποσχεθούν, γιατί στην υπόσχεση μέσα, κάτι υπάρχει της αθανασίας. )


Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Ερωτικό προαίσθημα

Ούτε κι αν νιώθω τόσο δικό μου αυτό το φωτεινό, σα γιορτή, μέτωπό σου
ούτε κι αν συνηθίσω το κορμί σου, ακόμα μυστηριακό και σιωπηλό, ακόμα κοριτσίστικο,
ούτε την αδιάκοπη πορεία της ζωής σου, που μια γίνεται λόγια, μια σιωπές,
τίποτα πιο αινιγματικό δεν θα μπορέσεις να μου δώσεις
πέρ' απ' το να κοιτάζω τον ύπνο σου
τυλιγμένο μες στην αγρύπνια των χεριών μου.

Σαν από θαύμα ξαναγίνεσαι παρθένα, από την αθωωτική αγνότητα του ύπνου
αμέριμνη, λαμποκοπώντας σα μια χαρούμενη στιγμή που τη διαλέγει η ίδια η μνήμη,
να μου χαρίσεις τούτο τ' ακρογιάλι της ζωής σου, π' ούτε κι εσύ η ίδια ακόμα δεν το ξέρεις.

Θα ξεχυθώ μες στη γαλήνη σου
να εξερευνήσω την πιο απόμακρη ακτή σου
κι ίσως σε δω, πρώτη φορά,
έτσι όπως θα πρέπει να σε βλέπει κι ο Θεός,
με γκρεμισμένο το μύθο του Χρόνου,
δίχως τον έρωτα, χωρίς εμένα.


Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Εύγε !

                                Στον Κώστα Κουτσουρέλη

Εύγε της τέχνης τρωκτικό που απ' την αφάνεια
βγαίνεις ενδόξως ανεμίζοντας το ΟΧΙ.
Στου διαδικτύου τα νερά την περηφάνια
δόλωμα κάνεις και την τέχνη σου απόχη.

Εύγε χωμένε στην ελίτ αυτής της ποίησης
δημοκρατίες που υπηρέτησε και χούντες...
Η επανάσταση μια τελετή της μύησης,
πιστούς αυξάνοντας, αδαείς δοξολογούντες.

Εύγε σε σένα ηθοποιέ του διαπλεκόμενου !
Χρυσάφι σε έντυνε μα έπαψε πια να 'χει.
Με ύφος τώρα αγωνιστή αλλά και γκόμενου
δηλώνεις στρατηγός στην εναντίον του μάχη.

Εύγε του αφιονισμένου πλήθους επιβήτορες !
Εγώ φαντάζομαι τον λάκκο σας πως σκάβω...
Μέσα να ρίχνω εσάς και τους δεινούς σας ρήτορες
κραυγάζοντας σαρκαστικά "Εύγε" και "Μπράβο" !...

Έτσι φαντάζομαι όσο τα όνειρά μου θάβω.


Κώστας Σφενδουράκης

Παρουσίαση "Σατυρικά γυμνά άσματα" στην εκπομπή "Εμμονές" της ertopen

Οι “ΕΜΜΟΝΕΣ” της ertopen, A’ Πρόγραμμα και η Νικολέττα Λιακοσταύρου σας παρουσιάζουν τον Κώστα Σφενδουράκη, ποιητή – στιχουργό με σατυρική διάθεση, ύφος και λόγο.
Στη γραμμή τρόλλεϋ Λαμπρινή-Τζιτζιφιές, ο Κώστας Σφενδουράκης “σωφάρει” με τον δικό του τρόπο, μέσα από μία εσωτερική διαδρομή τους επιβάτες της γραμμής 5 και περιγράφει με μία αιχμηρή, πολιτική σάτυρα την “ανθρώπινη βάσανον”.

Ο Βασίλης Λαγός “ντύνει” τα “Σατυρικά Γυμνάασματα” με ήχους που βγαίνουν από ένα σκοτεινό, βαθύ πηγάδι, ενώ η Άννα Γκούντρα τους αποκρυσταλλώνει θεατρικά και μελωδικά, για να αφουγκραστούμε την διαρκή αγωνία της κοινωνίας των ανθρώπων.



https://www.youtube.com/watch?v=lygJtSOTbAA

μία εικόνα. δεκαεφτά συλλαβές. και τρεις τελείες




Προβολή φωτός.
Στο φωταγωγό.
Βαθιανήλιαγα σπίτια.


Γιώργος Πρίμπας




Παλμύρα

                         στον Μάνο Ελευθερίου

Σε εποχές ανέλπιδες, δυσοίωνες
από άγρια μονοπάτια οδεύει η μοίρα.
Σαν τάφοι σκαλιστοί μοιάζουν οι κίονες
τα ζόμπι ξεχυθήκαν στην Παλμύρα.

Αρχαίοι πολιτισμοί σε θεία χασάπικα
- σε βίντεο βλέπω - σφάζονται επιτόπου
κι ο νους, για μια στιγμή χυδαία που ντράπηκα
στο τέρας τη μορφή δίνει του ανθρώπου.

Το αίμα έχει σμίξει με τα ερείπια
( Τι ειρωνεία ! Σαν σπασμένο ρόδι ! )
και τα δημιουργήματα τα νήπια
ψιθυριστές προδίδουν στον Ηρώδη.

Με πνίγει η μυρωδιά απ' τον Αχέροντα
όπου περνάει σάπιο, δίχως τέχνη
το σώμα του αιώνα μας του γέροντα
κι η ανθρώπινη πνοή βρωμάει και ζέχνει.


Κώστας Σφενδουράκης

LeftοΠόλεμος

                                            Στον Δημήτρη Τριανταφυλλίδη

Οι  «Τσε» λύνουν τα όπλα τους γυαλίζουν κάνες, κλείστρα...
Ξεκίνησε ο πόλεμος το γράφει και το Ίσκρα !
Ο στρατηγός Αλέξιος μπροστάρης, πρώην κνίτης
επαναστάτης φοβερός... Τον τρέμει ο πλανήτης !
Η εντολή: « Με τον εχθρό καμία συμφωνία ».
Με των προγόνων τους τα γκατς και μαγαζί γωνία
στο χέρι όλους τους έχουνε κι ας κάνουν τους καμπόσους
κι αν χρειαστεί βοήθεια θα παίρνουν απ’ τους Ρώσους.

Νικήσανε, τους βάλανε όλους σ’ ένα καζάνι
με συνταγή του μάγειρα του Ζερβολαφαζάνη
μ’ αλάτι απ΄ τα νησάκια τους κι απ’ τα βουνά τους δυόσμο
για να ταΐσουνε της γης τον πεινασμένο κόσμο.
Ο Πάνος στ’ ανακάτωμα, ακούει τη Μαντουβάλα
κραδαίνοντας περήφανα «καλάσνικοφ» κουτάλα...
Τους κόβει τα αμελέτητα – ουρλιάζουν οι ευνούχοι
και βάζει φούντα ένα απ΄ αυτά στο δεξιό τσαρούχι.
Πιο κει η μικρή, παίζει, η Ζωή με το μικρό μουστάκι
τα πιόνια-καθαρίστριες στο αγκυλωτό της σκάκι.

Κι αρχίζει με μια πρόποση το Μέγα Φαγοπότι
που απευθύνει ο Αλέξιος με πίστη στον Δεσπότη:
« Ευλόγησον ! Τον λόγο μου κράτησα μα τον Δία !
Τιμώ τα παντελόνια μου και το ζουρλομανδύα ».


Κώστας Σφενδουράκης






Μπαλάντα της αριστερής υπόκλισης

Οι μέθοδοι θα πνίξουν την ουσία…
Υψώνουμε έναν λόγο λαϊκιστή
να χασ’ η αλήθεια κάθε σημασία,
το ψέμα ως αλήθεια ν’ ακουστεί.
Φροντίσαμε να βλέπουν οι πιστοί
σαν ένδοξο αρχηγό τους τον επαίτη…
Για να ‘μαστε στο κόμμα αρεστοί
υποκλινόμαστε όλοι στον ηγέτη.

Για όσους πεινούν υπάρχει αμβροσία,
το κρέας θα το τρώνε οι αστοί !
Βυζαίναμε παλιά απ’ την Ρωσία
-ψυχροπολεμικοί ήταν οι μαστοί-
συνεργασία τώρα αγαστή
όπως κι όλα τα χρόνια στο κουρμπέτι…
Για να ‘μαστε στο κόμμα αρεστοί
υποκλινόμαστε όλοι στον ηγέτη.

Η αγάπη μας σ’ αυτή τη συνουσία
πανίσχυρη κι ας κρέμεται πλαστή
πάνω απ’ τα κεφάλια τους... Θυσία
θα γίνουν όταν σπάσει η κλωστή.
Σε ρόλο ερωτεύσιμου βιαστή
τον ροζ σφιχτά φοράμε λαιμοδέτη !
Για να ‘μαστε στο κόμμα αρεστοί
υποκλινόμαστε όλοι στον ηγέτη.

Έλα κι εσύ παλιέ κομμουνιστή
η φάτσα σου αυστηρή, μα άλλαξέ τη,
για να ‘μαστε στο κόμμα αρεστοί,
υποκλινόμαστε όλοι στον ηγέτη !


Κώστας Σφενδουράκης

Τειρεσίας

" Παρατημένος γιος της Ιοκάστης
δεν θα 'σαι ο Οιδίπους να της λείψεις''
του είπε ο Τειρεσίας ''μα θα σκύψεις
και θα γυρνάς τον κόσμο μετανάστης
όχι όμως βασιλιάς ή έρωτάς της
ή πόνος στην καρδιά της από τύψεις''.

'' Σκυφτός είμαι και μοιάζω νικημένος
χωρίς να δώσω ούτε μια μάχη
σαμάρι μου φορτώσανε στη ράχη
το κατά του άπατρι ανθρώπου μένος
που δεν ανήκει σ' όνομα και γένος
αξία και προνόμια για να 'χει.

Σκυφτός αλλά του βλέμματός μου η λάμψη
θα κάψει τα χρυσά τους τα παλάτια
και η φωτιά θα ενώσει τα κομμάτια
του πόθου μου... Κανείς δεν θα τον κάμψει
σαν ήλιος θα φανεί όταν θα λάμψει
στα σκοτεινά του κόσμου τα δωμάτια.

Κι όταν θα γίνει αυτό του κόσμου οι πλάστες
ασήμαντοι θα γίνουν Τειρεσία
θα μπούνε οι πατρίδες σε μουσεία
η γη αυτή δεν θα 'χει μετανάστες
ούτε βασίλεια ούτε Ιοκάστες
θα νιώσω της ζωής την παρουσία''.


Κώστας Σφενδουράκης

Fraggle Rock - σκουπιδόμαζα


 Τραβάει το πλήθος με λόγο μαγνήτη...
Κόσμο κατάδικο !
Όπλο θαρρεί του Πινόκιο τη μύτη
κόντρα στο άδικο.

Παίρνει την τρόμπα τον όχλο φουσκώνει
με υπερηφάνεια.
Καλπάζοντας κρύβεται μέσα στην σκόνη
τούτη η παράνοια.

Περνά ο καιρός το ζερβό του το ύφος
λίγο πιο όψιμο
ευκοίλιος λόγος, ευθύς μα και γρίφος,
σαν να ‘χε κόψιμο.

Θα τους ενώνει - μια πάστα παρέας ,
 κολλάνε με κρίματα -
κι όλο θα μοιάζουν με μάζα από κρέας
μαζί μ’ απορρίμματα.

Ντίλερ η ελπίδα σινιάλο προσμένει
να πάει στα θύματα...
Άνθρωποι που ‘ναι στα «θα» εθισμένοι
και στα συνθήματα.


Κώστας Σφενδουράκης