Πένθος ερωτικό

Μια φορά κι έναν καιρό
ήταν ένας κάβουρας,
περπατούσε ανάποδα
( όπως όλοι οι κάβουρες )

κι έπεσε μες στο νερό
πάνω σε μια μέδουσα...
Κι ήταν ένας έρωτας
όπως όλοι οι έρωτες.

Μα δεν ήταν τυχερό
να κρατήσει ο έρωτας.
Γλίστρησε ο κάβουρας ,
χάθηκε στη θάλασσα...

Δίχως όσιο κι ιερό
άφησε τη μέδουσα !
Τώρα μες στα κύματα
ταξιδεύει ακίνητη.


Κώστας Σφενδουράκης

Πάρτυ Παραγόντων ( Ροντέλ )

Στον χορό των παραγόντων

η συμμορία  συζητά

δοξάζοντας εαυτούς  μετά 

την εξόντωση γερόντων.

Σχέδιο πειθούς των όντων

πως κι ο γάιδαρος πετά

στον χορό των παραγόντων

η συμμορία συζητά.

Πλάνο υπέρ των επιζώντων

θα ζήσουν μεν αλλά  λιτά

θα τους βεβαιώνουνε  ρητά

την αγάπη των αρχόντων

στον χορό των παραγόντων

η συμμορία συζητά.

Κώστας Σφενδουράκης

Προσκύνημα

                          στον Γιάννη Γκίκα

Προσκυνητής - όπως οφείλω

στου άρχοντα το ιερό

πήγα με έναν καινούριο φίλο

προσήλυτο λίγο καιρό.

Του ‘λειπε η γνώση και η πείρα

την άγνοια είχε των βουλών

του άρχοντα, κι έτσι τον πήρα

μετά σπουδής και συμβουλών.

Ήταν ζεστός, ενθουσιώδης

ήθελε τόσο να τον δει

κι αν σ’ άλλους φάνταζε Ηρώδης

αυτός γινότανε σπονδή

για κείνον που ‘χε πια πιστέψει...

Για ‘κείνον ! Ναι !  Κι εγώ μαζί...

Σε κανενός μας,  ούτε σκέψη

χωρίς εκείνον πια δεν ζει.

Άκου το φίλε μου, του λέω,

θαύμα είναι θαύμα δυνατό

κι όταν το ακούω πάντα κλαίω

να αντισταθώ αδυνατώ . ..

Ακούγονται σ’ ένα σονέτο

φωνές πολλών,  ενός λαού !

Βγαίνει πνιχτό μα άκουσέ το

μέσα απ’ τα βάθη του ναού. :

« Φτωχοί τω πνεύματι μα δωσ’ μας

εσύ που είσαι ο σοφός

πάρε το τιποτένιο βιος μας

δωσ’ μας απ’ το δικό σου φως.

Άνθρακες ειν’ ο θησαυρός μας

ειν’ η σιωπή μας ο χρυσός.

Άφωνοι ! ( μόνο κάτι εντός μας

σαν να εκπέμπει κάπου s.o.s. ) .

Έχεις τη δόξα και τη φήμη

κι είμαστε εμείς μηδενικά

χωρίς συναίσθηση και μνήμη...

Θυσιάζοντας  για σένα ηγέτη

πνεύμα ψυχή και ιδανικά

σου ευχόμαστε πολλά τα έτη ! » .

Κώστας Σφενδουράκης

Χαϊκού

Στο λουλούδι σου
το Εγώ μου μέλισσα
ρουφά τη γύρη.


Κώστας Σφενδουράκης

Πρόσφυγας (Ρουμπαγιάτ)

Σε μια φυγή χωρίς καμία τύχη
βλέπει να ορθώνονται μπρος του τείχη
και να γκρεμίζονται να τον πλακώνουν.
Νεκρός... τον ζουν τώρα μονάχα στίχοι.


Κώστας Σφενδουράκης

Το κάστρο στην Καλλιμασιά της Χίου

Αυτή η νύχτα δεν προστέθηκε στις χίλιες

το παραμύθι είναι δικό της δίχως ύλη

σε ονείρου κάστρο, στολισμένη βοκαμβίλιες

η τόση δα μα δυσθεώρητή του πύλη.

Ενώ το γράφω αγναντεύοντας στη Χίο

απέναντι ένα κομμάτι από Τουρκία

το αεράκι απαλά περνάει, θείο !

Ζώσα πνοή που θα γεμίσει τα σαρκία.

Φωνές αμέτρητες, αμέτρητα τζιτζίκια

να τραγουδούν κάτω απ’ την κόκκινη σελήνη

και να σκορπίζουν στον αέρα μύρια δίκια

μύριες ελπίδες και μια ατέλειωτη γαλήνη.

« Ο Διαβολάκος θα ντυθεί φέτος στην τρίχα. ‘’

κάτω οι γάτες μεταφέρουν τα μαντάτα...

Κοιτώ και βλέπω το άρωμα απ’ τη μαστίχα

να απλώνει γλείφοντας επάνω της μια γάτα.

Το νεογέννητο ! Τη Νάνσυ αυτό τη νοιάζει.

Την αγκαλιά της ταΐζοντάς το κάνει λίκνο...

Στην αγκαλιά της με ασχημόπαπο κι αν μοιάζει

μεταμορφώνεται σιγά σιγά σε κύκνο.

Τέλος ζωοφόρο όπως σε κάθε παραμύθι.

Τίτλος : « Το κάστρο στην Καλλιμασιά της Χίου ‘’.

Φτιάχνω δυο αντίτυπα με αρίθμηση αρχείου.

Στέλνω στη μνήμη ένα απ’ τα δυο, τ’ άλλο στη Λήθη.

Κώστας Σφενδουράκης

Λέφτινγκ

« Στ’ άρματα αδέρφια στ’ άρματα

και διώξτε τα καθάρματα

για τα εθνικά τα ιδανικά

πάντα ο τολμών νικά !»

Των ιδεών τα χρώματα

σε τούτα τα’ άγια χώματα

γαλάζιο ροζ μα αν δείτε γκρι

σας ψέκασαν οχτροί.

Μ’ επταετίας άσματα

ξυπνήστε τα φαντάσματα.

Κι όποιον, αρκεί ν’ αγωνιστεί...

Προσέλθετε οι πιστοί !

Εσείς οι αναστενάρηδες

καμμένοι... Κι οι μπροστάρηδες

της Αριστέρως ο Τσολιάς

κι ο άλλος της κοιλιάς.

Θα πείθεσθε « Νικήσαμε !»

όταν σας λένε, ίσαμε

σας βάλουν όλους σε κλουβιά...

Τι νίκη, τι σκλαβιά

όταν υπάρχουν ρήτορες

του έθνους επιβήτορες...

Για τον λαό είναι ταγοί,

νόμος η υποταγή.

Δημιουργική ασάφεια

προφητικά εδάφια

τουρλού τουρλού αλλού γι’ αλλού...

Πηλός άνευ μυαλού.

Κώστας Σφενδουράκης

Εύγε !

                                Στον Κώστα Κουτσουρέλη

Εύγε της τέχνης τρωκτικό που απ' την αφάνεια

βγαίνεις ενδόξως ανεμίζοντας το ΟΧΙ.

Στου διαδικτύου τα νερά την περηφάνια

δόλωμα κάνεις και την τέχνη σου απόχη.

Εύγε χωμένε στην ελίτ αυτής της ποίησης

δημοκρατίες που υπηρέτησε και χούντες...

Η επανάσταση μια τελετή της μύησης,

πιστούς αυξάνοντας, αδαείς δοξολογούντες.

Εύγε σε σένα ηθοποιέ του διαπλεκόμενου !

Χρυσάφι σε έντυνε μα έπαψε πια να 'χει.

Με ύφος τώρα αγωνιστή αλλά και γκόμενου

δηλώνεις στρατηγός στην εναντίον του μάχη.

Εύγε του αφιονισμένου πλήθους επιβήτορες !

Εγώ φαντάζομαι τον λάκκο σας πως σκάβω...

Μέσα να ρίχνω εσάς και τους δεινούς σας ρήτορες

κραυγάζοντας σαρκαστικά "Εύγε" και "Μπράβο" !...

Έτσι φαντάζομαι όσο τα όνειρά μου θάβω.

Κώστας Σφενδουράκης

Παλμύρα

                         στον Μάνο Ελευθερίου

Σε εποχές ανέλπιδες, δυσοίωνες
από άγρια μονοπάτια οδεύει η μοίρα.
Σαν τάφοι σκαλιστοί μοιάζουν οι κίονες
τα ζόμπι ξεχυθήκαν στην Παλμύρα.

Αρχαίοι πολιτισμοί σε θεία χασάπικα
- σε βίντεο βλέπω - σφάζονται επιτόπου
κι ο νους, για μια στιγμή χυδαία που ντράπηκα
στο τέρας τη μορφή δίνει του ανθρώπου.

Το αίμα έχει σμίξει με τα ερείπια
( Τι ειρωνεία ! Σαν σπασμένο ρόδι ! )
και τα δημιουργήματα τα νήπια
ψιθυριστές προδίδουν στον Ηρώδη.

Με πνίγει η μυρωδιά απ' τον Αχέροντα
όπου περνάει σάπιο, δίχως τέχνη
το σώμα του αιώνα μας του γέροντα
κι η ανθρώπινη πνοή βρωμάει και ζέχνει.


Κώστας Σφενδουράκης

LeftοΠόλεμος

                                            Στον Δημήτρη Τριανταφυλλίδη

Οι  «Τσε» λύνουν τα όπλα τους γυαλίζουν κάνες, κλείστρα...

Ξεκίνησε ο πόλεμος το γράφει και το Ίσκρα !

Ο στρατηγός Αλέξιος μπροστάρης, πρώην κνίτης

επαναστάτης φοβερός... Τον τρέμει ο πλανήτης !

Η εντολή: « Με τον εχθρό καμία συμφωνία ».

Με των προγόνων τους τα γκατς και μαγαζί γωνία

στο χέρι όλους τους έχουνε κι ας κάνουν τους καμπόσους

κι αν χρειαστεί βοήθεια θα παίρνουν απ’ τους Ρώσους.

Νικήσανε, τους βάλανε όλους σ’ ένα καζάνι

με συνταγή του μάγειρα του Ζερβολαφαζάνη

μ’ αλάτι απ΄ τα νησάκια τους κι απ’ τα βουνά τους δυόσμο

για να ταΐσουνε της γης τον πεινασμένο κόσμο.

Ο Πάνος στ’ ανακάτωμα, ακούει τη Μαντουβάλα

κραδαίνοντας περήφανα «καλάσνικοφ» κουτάλα...

Τους κόβει τα αμελέτητα – ουρλιάζουν οι ευνούχοι

και βάζει φούντα ένα απ΄ αυτά στο δεξιό τσαρούχι.

Πιο κει η μικρή, παίζει, η Ζωή με το μικρό μουστάκι

τα πιόνια-καθαρίστριες στο αγκυλωτό της σκάκι.

Κι αρχίζει με μια πρόποση το Μέγα Φαγοπότι

που απευθύνει ο Αλέξιος με πίστη στον Δεσπότη:

« Ευλόγησον ! Τον λόγο μου κράτησα μα τον Δία !

Τιμώ τα παντελόνια μου και το ζουρλομανδύα ».

Κώστας Σφενδουράκης

Μπαλάντα της αριστερής υπόκλισης

Οι μέθοδοι θα πνίξουν την ουσία…

Υψώνουμε έναν λόγο λαϊκιστή

να χασ’ η αλήθεια κάθε σημασία,

το ψέμα ως αλήθεια ν’ ακουστεί.

Φροντίσαμε να βλέπουν οι πιστοί

σαν ένδοξο αρχηγό τους τον επαίτη…

Για να ‘μαστε στο κόμμα αρεστοί

υποκλινόμαστε όλοι στον ηγέτη.

Για όσους πεινούν υπάρχει αμβροσία,

το κρέας θα το τρώνε οι αστοί !

Βυζαίναμε παλιά απ’ την Ρωσία

-ψυχροπολεμικοί ήταν οι μαστοί-

συνεργασία τώρα αγαστή

όπως κι όλα τα χρόνια στο κουρμπέτι…

Για να ‘μαστε στο κόμμα αρεστοί

υποκλινόμαστε όλοι στον ηγέτη.

Η αγάπη μας σ’ αυτή τη συνουσία

πανίσχυρη κι ας κρέμεται πλαστή

πάνω απ’ τα κεφάλια τους... Θυσία

θα γίνουν όταν σπάσει η κλωστή.

Σε ρόλο ερωτεύσιμου βιαστή

τον ροζ σφιχτά φοράμε λαιμοδέτη !

Για να ‘μαστε στο κόμμα αρεστοί

υποκλινόμαστε όλοι στον ηγέτη.

Έλα κι εσύ παλιέ κομμουνιστή

η φάτσα σου αυστηρή, μα άλλαξέ τη,

για να ‘μαστε στο κόμμα αρεστοί,

υποκλινόμαστε όλοι στον ηγέτη !

Κώστας Σφενδουράκης

Τειρεσίας

" Παρατημένος γιος της Ιοκάστης

δεν θα 'σαι ο Οιδίπους να της λείψεις''

του είπε ο Τειρεσίας ''μα θα σκύψεις

και θα γυρνάς τον κόσμο μετανάστης

όχι όμως βασιλιάς ή έρωτάς της

ή πόνος στην καρδιά της από τύψεις''.

'' Σκυφτός είμαι και μοιάζω νικημένος

χωρίς να δώσω ούτε μια μάχη

σαμάρι μου φορτώσανε στη ράχη

το κατά του άπατρι ανθρώπου μένος

που δεν ανήκει σ' όνομα και γένος

αξία και προνόμια για να 'χει.

Σκυφτός αλλά του βλέμματός μου η λάμψη

θα κάψει τα χρυσά τους τα παλάτια

και η φωτιά θα ενώσει τα κομμάτια

του πόθου μου... Κανείς δεν θα τον κάμψει

σαν ήλιος θα φανεί όταν θα λάμψει

στα σκοτεινά του κόσμου τα δωμάτια.

Κι όταν θα γίνει αυτό του κόσμου οι πλάστες

ασήμαντοι θα γίνουν Τειρεσία

θα μπούνε οι πατρίδες σε μουσεία

η γη αυτή δεν θα 'χει μετανάστες

ούτε βασίλεια ούτε Ιοκάστες

θα νιώσω της ζωής την παρουσία''.

Κώστας Σφενδουράκης

Fraggle Rock - σκουπιδόμαζα

 Τραβάει το πλήθος με λόγο μαγνήτη...

Κόσμο κατάδικο !

Όπλο θαρρεί του Πινόκιο τη μύτη

κόντρα στο άδικο.

Παίρνει την τρόμπα τον όχλο φουσκώνει

με υπερηφάνεια.

Καλπάζοντας κρύβεται μέσα στην σκόνη

τούτη η παράνοια.

Περνά ο καιρός το ζερβό του το ύφος

λίγο πιο όψιμο

ευκοίλιος λόγος, ευθύς μα και γρίφος,

σαν να ‘χε κόψιμο.

Θα τους ενώνει - μια πάστα παρέας ,

 κολλάνε με κρίματα -

κι όλο θα μοιάζουν με μάζα από κρέας

μαζί μ’ απορρίμματα.

Ντίλερ η ελπίδα σινιάλο προσμένει

να πάει στα θύματα...

Άνθρωποι που ‘ναι στα «θα» εθισμένοι

και στα συνθήματα.

Κώστας Σφενδουράκης

Υβρίδιο

Νέε μου, έλα, θα σε κάνουμε αστέρα

θα προσκυνούν μπροστά σου τούτοι οι χαχόλοι

θα ‘σαι η χαριστική, η τελευταία σφαίρα

σ’ αυτό που αδειάσαμε επάνω τους πιστόλι.

Όλα θα γίνουν όπως πρέπει, μη φοβάσαι

θα ‘σαι πιο πάνω απ’ τους θνητούς, πατέρας νόμων

αυτό που φτιάξαμε με πίστη αυτό θα ‘σαι

θα σου ανήκουν οι ζωές των υπονόμων.

Κι όταν θα βρίσκεσαι ισχυρός μπροστά στη μάζα

ύψωσ’ το χέρι και τα δάκτυλα της νίκης

θα καρπωνόμαστε εμείς την κάθε μπάζα…

Και συ είσαι κέρδος -να θυμάσαι- μας ανήκεις.

Θα σου χαράξουμε μια εύκολη πορεία

να την διανύσεις θα ‘χεις μόνο την ευθύνη

εσύ θα μείνεις πάντως μες στην ιστορία

ενδεδυμένος μεγαλοπρεπώς αισχύνη.

Κώστας Σφενδουράκης

Ω πατρίδα γλυκιά !

Ω  πατρίδα γλυκιά !

Βίο θανάτου διάγει

της κατάρας συκιά

που καρπό δεν παράγει.

Των αρχαίων καιρών

καύχηση, των συμβόλων...

Υπηκόους θεωρών

εν τω μέσω εμβόλων.

Λόγω επιταγής...

Μία μάζα από χρέη !

Βύθιση υποταγής

σώμα που καταρρέει.

Πεθαμένων θεών

τόπος, τάφοι μουσεία...

Χάρτινος ο Αιών !

Πλήρης η απουσία.

Τη φωτιά πονηροί

θεοί του κόσμου έχουν στείλει

με το βλέμμα εν πυρί

γίνεται άλατος στήλη...

Ω  πατρίδα φωτιά !

Στης οργής το γινάτι

η στερνή της ματιά...

Των ποινών η εσχάτη !

Κώστας Σφενδουράκης

Κοκορέτσι

Έφτασε κι η σειρά μου
να πω... Με είχαν πρήξει...
Ήρθα σ' ευθεία ρήξη
με τα ίδια τ' άντερά μου.

" Τι είμαστε επιτέλους ;
Μέλη μιας κοινωνίας
υψίστης ειρωνίας
μ' ευθύνη κάθε μέλους...

Φτάνουμε τελευταίοι
και καταϊδρωμένοι.
Τίποτα δεν μας μένει
τίποτα δεν μας φταίει !

Είμαστε πάντα κάτω,
μέσα σ' ένα βαρέλι...
Τα ρούχα μας κουρέλι
το σώμα μας για πάτο.

Αρνούμαι οριζοντίως !
Θα φύγω από κοντά σας
σας λέω εν μιας ανάσας :
Αμίγκος μου αντίος ! "


Κώστας Σφενδουράκης

Μπαλάντα του λαού της Νέας Ελλάδας

Ο Τέως νοσταλγώντας το παλάτι

τους ένδοξους καιρούς αναπολεί

γυμνός ενώ του τρίβουνε την πλάτη

κι ηδονικά χαϊδεύει την ψωλή

σκεπτόμενος έναν λαό αφελή

να φτιάχνει φυλακές, να χτίζει τείχη.

Στην κεφαλή οι σάπιοι – κι οι πολλοί

στους σάπιους αφημένοι δίχως τύχη.

Κράτος, ο Σούπερ-Άγιος, εν κράτει !

Ο Μάγος που επιβάλλει στη φυλή

φόβο Θεού να δέχεται, να πράττει

του Κράτους όλα εκείνα τα ‘’ασφαλή’’...

Κρυφά τον ηδονίζουν οι φαλλοί

και των ταμάτων, όταν πέφτουν, οι ήχοι.

 Στην κεφαλή οι σάπιοι – κι οι πολλοί

στους σάπιους αφημένοι δίχως τύχη.

Ο Αρχίμπατσος ντυμένος στο κρεβάτι

ποτέ του δεν θα βγάλει τη στολή

θυμάται ότι τον είχαν για χωριάτη

‘’Καράβλαχο’’ τον ‘λέγαν στη Σχολή

μα τώρα κάθε φράση του εντολή

ρομφαία, στο δαχτυλάκι του, το νύχι.

Στην κεφαλή οι σάπιοι – κι οι πολλοί

στους σάπιους αφημένοι δίχως τύχη.

Ο Μπλε πρωθυπουργός με το ‘να μάτι

επί τω έργω - εσχάτη προβολή

στο παζλ θα βάλει άλλο ένα κομμάτι

να φτιάξει την εικόνα τη θολή

στα πόδια του αυτόχειρων χαλί

στο στόμα ατάκες – του Ελύτη στίχοι...

Στην κεφαλή οι σάπιοι – κι οι πολλοί

στους σάπιους αφημένοι δίχως τύχη.

Ο λαός αυτός ξερνάει τη χολή

κάθε φορά που η εξουσία βήχει.

Στην κεφαλή οι σάπιοι – κι οι πολλοί

στους σάπιους αφημένοι δίχως τύχη.

Κώστας Σφενδουράκης

Αναβίωση

Με σβάστικες, καλάσνικοφ, αίμα νωπό, κρανία
σε λίγο θα γεμίσει κάθε χώρα.
Το εναρκτήριο λάκτισμα το δίνει η Ουκρανία
στων ηγετών τα χέρια είναι η ώρα.

Παρόμοια τα κίνητρα ίδιοι σχεδόν οι τρόποι
δασκάλεψε και πάλι η ιστορία.
''Το Ράιχ αναβίωσε στην Ενωμένη Ευρώπη ! ''
κακόβουλοι διαδίδουν με υστερία...

Κι εμείς βαυκαλιζόμαστε πως στο κωλοχανείο
θα μπει επιτέλους κάποτε μια τάξη''...
Αγόρευε, μα ξαφνικά, κοιτά στο καφενείο,
παρατηρεί πως όλοι είχαν νυστάξει

και συνεχίζει... ''Σκέφτομαι ρε τι σε νοιάζει, χέστα !
Ή πιες για να καλμάρεις λίγο τίλιο...
Άλλωστε μεσημέριασε είναι ώρα για τη σιέστα
Τουλάχιστον όσο έχει ακόμα ήλιο''.


Κώστας Σφενδουράκης

Εν υπνώσει

" Ποιος θα νομοθετεί; Με ποιου αποφάσεις; "

Ο ονειροπόλος ρώτησε, ο νέος τη βουλή...

" Σαν νέος πήγαινε να διασκεδάσεις,

ξέγνοιαστος! Δέξου φρόνιμα τούτη τη συμβουλή...

Το μέσο νου θα πρέπει να διαθέτεις,

το όλον μη ζητάς, σου αρκεί να ξέρεις μερικώς.

Απρόσωπος για σένα ο νομοθέτης,

τα άλλα ίσως σ' τα πει του μέλλοντος ο ιστορικός ",

του είπε ο Πι κάνοντας πιρουέτες

και άλματα κι οι γύρω Τζόκερ - φάτσες γελαστές,

με σπαστικές κινήσεις, μαριονέτες, 

στις άκρες του ορίζοντα να χάνονται οι κλωστές.

Το σκέφτεται ο νέος και λυπάται :

" Σας δίνω εξουσία μα με θέλετε αμαθή...

Σας δίνομαι μα εσείς δεν μ' αγαπάτε "

τους είπε και ξανάπεσε στον ύπνο το βαθύ.

Κώστας Σφενδουράκης

Ουγκ

Δίπλα μου ενώ κάνω πιάτσα
Λαμπρινή ως Τζιτζιφιές,
κτήνος, δε γνωρίζω ράτσα,
με ύφος που 'μοιαζε χαφιές.

Με κοιτά με άγρια φάτσα
μ' ένα βλέμμα συνεχές
και μοστράροντας στα μπράτσα
το τατού με τις οχιές.

Λέω: "Κάνε λίγο πίσω,
για να βλέπω να οδηγώ".
Προσπαθώντας να τον πείσω
πως κουμάντο κάνω εγώ.

Βλέμμα που σκοτώνει κι ίσο
μ' απειλεί χωρίς αιδώ.
Σε ποια γλώσσα να μιλήσω
για να φύγει από εδώ;

Άσε, σκέφτομαι πως μάλλον
έτσι που δεν απαντά
των χεριών του των μεγάλων
θα μου φέρει πιο κοντά

τις παλάμες, επιβάλλων
το παρόν του με "νταντά"
ή... με "μαμ" των κανιβάλων
(έχει στυλ Αμίν Νταντά).

Και δεν παίρνει από κουβέντες
και το χέρι του βαρύ
έχω κλάσει λίγο μέντες
να 'μαστε και σοβαροί!

Πως θα βλέπω; Με πατέντες
καταφέρνοντας -μπορεί-
να οδηγώ... Στον κόσμο αφέντες
είναι πάντα οι ισχυροί.


Κώστας Σφενδουράκης