Παρουσίαση βιβλίων ποίησης του Κώστα Σφενδουράκη το Σάββατο 19/2/11 στα Χανιά

Το Σάββατο 19/2 στις 9:00μμ

στο πολυ τεχνείο

Χ''Μιχάλη Νταλιάνη 40

π. πόλη, Χανιά

http://www.facebook.com/event.php?eid=147524915307969

Ακόμη ένας μοιραίος

Σπάρθηκε η γη με απιστία
φύτρωσε η θλίψη και το μένος
με προσευχή και με νηστεία
πρέπει να εξέλθει αυτό το γένος.

Μπροστά του γίνεται ληστεία
κι εκείνος να κοιτά χαμένος
δεν την μπορεί την απληστία
ανήμπορος ειν' ο καημένος..

Αιωνόβιο τούτο το μαράζι
θα φτάσει σίγουρα ως το τέρμα
τόσο φθηνή η ζωή που μοιάζει
σαν φιλοδώρημα σαν κέρμα.

Κρατά η απάτη τώρα αιώνες
με νόμους, τάξεις και κανόνες.


Κώστας Σφενδουράκης

Αγόρι

τι σε ξύπνησε εκείνα τα πρόσωπα που δεν πίστευες ότι ζουν
ακόμα αφού ξέρεις τί βιάζεσαι σου μένουν έξη ώρες έξη
ολόκληρες ώρες παράδεισος φαϊ από το καλό ξάπλα με τα
πνευμόνια αδρανή χωρίς την απειλή της γλώσσας δεν έχεις
να πεις τίποτα αλλά κιόλας τα πράγματα έχουν πάρει τον
κατήφορο τί βιάζεσαι εκείνος έχει κάνει κιόλας τα κουμάντα
του στο σημειωματάριο γράφει λίρες για το παιδί ο ταξιτζής
που θα σε πάει μισοκοιμάται στην πλατεία ο κύριος χάρβαλος
είπε στην προϊσταμένη να ρθει πιο νωρίς κάτι βαμβακερά
αποστειρωμένα σε περιμένουν τί ξύπνησες και μου βιάζεσαι
που θα πας από τώρα η γυναίκα νιώθει βαριά είναι στις μέρες
της πάει για το αγόρι λέει της είπαν λέει έχει μυτερή κοιλιά...
ένα παλιό άλογο αντιπατάει στο παχνί κι ύστερα κοιμάται
εσύ γιατί ξύπνησες έχεις έξη ολόκληρες ώρες να αποφασίσεις
αν... στο καφενείο η μπόμπα τράβηξε όπου να ναι θα κλείσουν
ακούγονται κοκόρια και σκυλιά όπως είκοσι χρόνια αργότερα
που θα κατέβεις με το νυχτερινό τρένο και θ' ανέβεις τη
λεωφόρο... το τηλέφωνο στην πιάτσα των ταξί χτυπάει μια
δυο κι ύστερα σωπαίνει τί βιάζεσαι όλα είναι κανονισμένα ως
κι η γιαγιά από την Αθήνα έχει έλθει, οι νοσοκόμες θα βγούν
από τις αυτόματες πόρτες να πουν αγόρι για ν' αρχίσουν όλα
αυτά τί σηκώθηκες πιες ένα τσάι πάρε ένα αντιπυρετικό κι
αποκοιμήσου... έχεις ακόμα έξη ολόκληρες ώρες για να
γεννηθείς, έτσι δεν κάνεις μισό και πάνω αιώνα τώρα;


Γιώργος Μίχος

Υδρατμοί

Η λύση των σωμάτων είναι τα νερά, αποκεί τρέφονται οι
πυρετοί και τα μικρά που μας τραβούν την αλυσίδα αγρίμια ...
Μια ορισμένη πυκνότητα είμαστε υδρατμών σε μεσημέρια...
χαλαροί τόσο ώστε να γινόμαστε διαπερατοί από αμαρτίες...
αδοκίμαστα περάσματα χεριών, αγγέλων που επειδή δεν
έχουν φύλο τολμάνε κάποτε να δώσουν της αφής αγγίγματα
αγαλμάτων, κρυφά από τον αρχαιοφύλακα και σε άνωση
αθωότητας... Είναι των γυναικών να μην αποβλέπουν αλλά να
αιφνιδιάζονται σαν σεισμογράφοι ηδονικών σεισμών... ένα
τέσσερα ρίχτερ νοτίως του στήθους, με όλο μικρές
καταστροφές ανατριχίλες, εκεί που γυναικός το σώμα είναι
επικαιροποίηση αρχαίων λουτρών. Εκεί που θέλεις
επειγόντως μια γλώσσα καθαρεύουσα από πόθων κι έχεις
μονάχα γρήγορη ηδονή κάτω από γεφυράκια, με σὠματα που
δεν εχάρηκαν τη γύμνια τους για να συγχέουν στον μέλλον
τους τον έρωτα μ' εκείνο του κυνηγημένου... Πέρασε μια
στιγμή κι όσο έχεις το έχεις μια και δεν ενέδωσες, κι άφησες
στης πενίας το μέρος να σε οιστρηλατεί από έρωτος... Ενώ ο
πόρος είναι ακόμα αυτοί οι υδρατμοί στη μνήμη, ένα
αμφίβολο παιχνίδι στο λυσιμελές, να τρέφονται οι πυρετοί και
τα μικρά που μας τραβούν την αλυσίδα αγρίμια.


Γιώργος Μίχος