Ο Πρίαπος

Πιο σκοτεινή απ’ τα σκοτεινά η απλή, τραχιά μου Φύση·
φαλλός ετοιμοπόλεμος και όρχεις ογκηροί·
από τη δύση ώς την αυγή κι απ’ την αυγή ώς τη δύση
είμαι αυτό – ο Πρίαπος – στύση παντοτινή.

Στον κόσμο τον ανέραστο που χρόνια έχουν χτίσει
οι Καίσαρες κι οι Πραίτωρες και οι Μικροί Καιροί
είμαι η παραμόνιμη ροή μαζί και η βρύση
απ’ όπου ρέουν άπαυτα τού Έρωτα οι χυμοί.

Αδέρφια μου στον Έρωτα, θα σας τ’ ομολογήσω·
αδέρφια μου, στον Έναν μας Θεό θα τ’ ορκιστώ. –

Στον κόσμο αυτόν που μού ‘λαχε με σας να κατοικήσω
και με τα τρία πόδια μου γοργός να πορευτώ
και μ’ ένα μέτρο αλλιώτικο τον κόσμο να μετρήσω,

τίποτα δεν συνάντησα που –φευ– να μην μπορώ
απ’ την αρχέγονη ορμή σκληρός να καβαλήσω
και ξοδεμένος βίαια να το ερωτευτώ.


Θεοδόσης Βολκώφ

Ηλιθίων Έγερσις

                                      Στη Μαρία Ψαριανού

Ο Ρήτορας, μιλάει τώρα, ο Ρήτορας !
Τα λόγια του εκτοξεύονται σαν βέλη...
Θα γίνει αρχηγός και επιβήτορας
μες στην αγέλη.

Ο Ρήτορας ποτέ, ποτέ δεν έγινε,
δεν έγινε φθηνός πολιτικάντης...
Χρησμούς θα δίνει που ποτέ δεν έδινε
κανένας μάντης.

Θα πέφτουν σωρηδόν χειροκροτήματα :
" Δικοί σου εμείς, εσύ θεού προφήτης !
Δικά σου της καρδιάς μας τα σκιρτήματα
κι η ενοχή της " .

Εκείνος θα τους δίνει πάντα όραση,
ελπίδα, η προσδοκία τους μεγάλη...
Θα τους το λένε κι απ' τη τηλεόραση
οι παπαγάλοι.

Θα έχουν - δεν χρειάζεται επανάσταση -
πολλαπλασιασμό άρτων και ιχθύων
προσμένοντας με πίστη την ανάσταση
των ηλιθίων !


Κώστας Σφενδουράκης

Χύδην

Στα ποίμνια μέλλονται τα σφαγεία
αφήνουνε για ενέχειρα ιστούς
των μαζών τους η συνήθης ανία
διασκεδάζεται θαρρείς μές σε ατμούς.
Συχνά πυκνά κερνιούνται συνανθρώπους
γεμάτη κάθε τόσο η πλατεία
πέλεκυς βαρύς, πάνω στον λαιμό τους,
στα κοπάδια μέλλονται τα σφαγεία.

Σχεδίασα το παρατόλμημα μας
μου έλειψε του τρόμου το ροδάνι
ν' αλέσει το οικοδόμημα μας
να δρέψει ,να θερίσει, να ξεκάνει .
Στα δημόσια πάλκα τόσα βράδια,
μία κακοπαιγμένη ανταρσία,
της λύσσας σφαγή για τα αποφάγια,
στα ποίμνια μέλλονται τα σφαγεία.

Στέκουνε οι πρώτες της πύρας μέρες
μνημεία φαιά, ξεγνεμένες Τροίες
απίθανοι μύλοι, χωρίς αέρες
σκύλ' ειναι οι μέρες , οι πάντα κρύες.
Οι σιωπές είναι μικρές τιμωρίες
για τους αιματολάφτες στην πλατεία
νοικοκύρηδες , των τύπων κυρίες ,
στα ποίμνια μέλλονται τα σφαγεία.

Πάνω απ' τις ανίες τους πώς παύει
της τελευταίας της τρίλιας η φωτιά
πάντα είν' αυλή και πάντα χαύει
τις υποσχέσεις νέου βασιλιά.



Ντόρα Βλάσση

Πλακόστρωτα

Η μπλε Πανσέληνος
του γκρι Αυγούστου
ξεπερνιέται και με λίγο έρωτα.

Όχι σαν τα χρόνια
που ταξιδεύουν χρόνια
να λυτρωθούν
στα νερά των Γερανείων.

Ούτε και σαν τ’ ανδρείκελα
τα γαλάζια
με τα δίχρωμα δεκανίκια.

Πεζοδρόμια
στα Προπύλαια τριγύρω.
Έχουν χαρτογραφηθεί
και κανείς δεν ακούει,
δε βλέπει
δεν νοιώθει.

Λοιπόν,
ολούθε πλακόστρωτα
αδημονούν
τα ποιήματά σου
ν’ αφήσεις.

Γιώργος Πρίμπας