Σαφάρι

 (στην Άννα)

Στου φθόνου το σαφάρι
θα κυνηγάμε ανθρώπους
να κρύβονται - μακάρι! -
με χίλιους δύο τρόπους.

Τους βρίσκουμε στο τέλος
δεν έχουν άλλη λύση
βαπτίζοντας το βέλος
σε εγκεφάλου πλύση.

Δικά μας τα κρανία
τα νεύρα, οι γκριμάτσες,
τα συναισθήματά τους...

και ιδού η κοινωνία
γεμάτη από φάτσες
κι αυτόχειρων θανάτους.


Κώστας Σφενδουράκης

Ημερολόγιο (1)

Φύλαρχε της ερημιάς , ήρθε η ώρα σου να υψώσεις ανάστημα στην ροή των ανοησιών.
Πράγματι ήσουν σπουδαίος αρχηγός , με τον λίβα της οντότητάς σου και το ζάρι σου.
Τα εξαθλιωμένα σου ζώα ερχόμαστε να μας περιθάλψεις στις ρωγμές τις ανομβρίας ,
κάτω απ' το περιλαίμιο του ήλιου ,
αυτού του σκύλου που δέρνει με τις ουρές του χαρμόσυνα τα θράψαλα.

Πρέπει να αναπαυτούμε έστω λίγο στο βιβλικό λημέρι ,
κάτω απ' τα θροΐσματα των φιδιών μέσα στα χαλάσματα ,
κάτω απ' τα γαϊτανάκια των όρνιων και στα πανηγύρια των δαιμόνων.
Λίγη σιωπή με την σφυρίχτρα του ανέμου από την ψόφια θάλασσα.


Ντόρα Βλάσση

Τα γερόντια

Μ’ ένα μάτι μ’ ένα δόντι
με βαμμένα τα μαλλιά
σκαρφαλώσαν οι γερόντοι
στης πατρίδας τα σκαλιά.

Καθώς παν για τα ογδόντα
ίδιοι και παράλληλοι
το πολύ για καμιά τσόντα
είναι πια κατάλληλοι.

Μα για να σωθεί η Ελλάδα
στους καιρούς τους ύστατους
βρείτε κάπου ένα καιάδα
και γκρεμοτσακίστε τους.

Μας φλομώσαν οι παππούδες
με ψευτιές και φούμαρα
λες και είμαστε αλεπούδες
που μασάνε κούμαρα.

Μα θα ‘ρθούνε άλλα χρόνια
μ' όνειρα κι οράματα
δίχως λόγους στα μπαλκόνια
κι άχρηστα προγράμματα.

Αχ για να σωθεί η Ελλάδα
στους καιρούς τους ύστατους
βρείτε κάπου ένα καιάδα
και γκρεμοτσακίστε τους. 


Νίκος Γκάτσος

Πρυμναία

Αφυδατώνοντας το θρήνο

αναθρώσκει κάποια φορά εξ αμελείας

η νοσταλγία μιας φτωχολογιάς

που ωφελήθηκε από το ακατόρθωτο.

Θα ήταν ο κήπος.

Θα ήταν το ψήλωμα πικρών δέντρων.

Θα ήταν το μίλημα των καρπών.

Μα είναι κατάπρυμνα που σκοτώθηκε

έτσι όπως τα νερά, έτσι όπως εσύ κι εγώ.

Μήτε οι εφτά σελίδες που έγραψε

μήτε οι μέρες της δημιουργίας.

Σπεύδουν ερμαφρόδιτα άστρα

στο σώμα τ' ουρανού.

Σπρώχνουν τα σύννεφα το καθάριο κάστρο

στα λόγια της περίπτωσής μας.

Όσα βγήκαν από την πείνα και τη δίψα

της Αποκάλυψης.

Επιδημία τα μαχαίρια.

Μας υποπτεύθηκε, γι' αυτό και μας καταδίωξε

ένα σμήνος μαύρων γλάρων

και περισσότερο επειδή

φουμάραμε το θρήνο χωρίς βοήθεια

από καταβολής θανάτου

μέχρι ν' αναληφθούμε.

 

 

Χαριτίνη Ξύδη