Μας ανήκει

Αυτός ο κόσμος μας ανήκει
που δεν τον φτιάξαμε εμείς!
σ' όλα τα πλάτη και τα μήκη
μας δόθηκε άνευ τιμής.

Αυτός ο κόσμος μας ανήκει
κι η παιδική μας η καρδιά
βρήκε τον δρόμο για την νίκη
και της ελπίδας τα κλειδιά.

Αυτός ο κόσμος μας ανήκει
κι εμείς ανήκουμε εκεί
στου άλλου κόσμου το τσιφλίκι
είμαστε απλά περαστικοί.


Κώστας Σφενδουράκης

Η συμφωνία

Τη συμφωνία υπογράφει
τα βρήκε με την εταιρία
ο κόπος του μη πάει στράφι
η επένδυση ήταν ευκαιρία.

Μα στην παγίδα σαν ελάφι
τον περικύκλωσαν θηρία
των "από πάνω" το σινάφι
καπάτσοι στην λαθροχειρία.

Αφού του φάγανε τα πάντα
του πήρανε και την γυναίκα...
Νύχτα με φόντο την κομπίνα

σκέφτεται μόνος στη βεράντα
"πρέπει να πάω κατά τις 10"
γεμίζοντας την καραμπίνα.


Κώστας Σφενδουράκης

Ακοινώνητη

Με μια καμπούρα η ζωή σε πέρασμα θανάτου
αμέτρητοι χορεύουνε πάνω της στεναγμοί
του ανθρώπου η μοίρα το 'θελε να σμίγει η χαρά του
με το κακό και μέσα του τα γέλια κι οι λυγμοί.

Χάθηκε το σημείο πια της καιομένης βάτου
ποιος είναι τώρα Μωυσής, ποιος έχει την πυγμή
να ξεσηκώσει τον λαό να σπάσει τα δεσμά του
στου κόσμου τον ωκεανό να ανοίξει μια ρωγμή;

Ω κοινωνία ακοινώνητη, παγκόσμια κοινωνία
σ' έκανε τούτη η εποχή ψεύτικη, πλαστική
είναι γεμάτη η ατμόσφαιρα με ανθρώπινη μανία.

Τώρα που σβήνεις όνειρα που χάνονται οι ελπίδες
θα 'ρθει ο καιρός σου αιφνίδια, να 'τος καραδοκεί
λίπος φράζει τα μάτια σου γι αυτό και δε τον είδες.


Κώστας Σφενδουράκης

Ταχεία μετάσταση

Άδειος καθρέφτης, ύπαρξης ένδειξη τώρα που άχνισε
πάντα οι σάρκες μας της απουσίας γίνονται αντίβαρα
θεός χαρμάνης, καπνός η ανάσα μας όλη την κάπνισε
μες στο τασάκι του τα ανθρωπόμορφα τα αποτσίγαρα.

Άβουλοι σκλάβοι, ζωής ζητιάνοι, οιονεί πειράματα
στην επιστήμη της εξουσίας υπέστη αλλοίωση
μια κοινωνία, σε αμνησία απ' τα γεράματα
σέρνεται ανήμπορη, νοσούν τα σπλάχνα της από εξαθλίωση.

Πουλιά προσπάθησαν να αποδημήσουν, ήταν ανίκανα
μπροστά στα μάτια τους τα γύρω, ιδανικά φάνηκαν, ρόδινα!
έπαψαν όμως να τιτιβίζουν, βγήκαν τα δίκαννα
τα δευτερόλεπτα, μέχρι το τέλος τους γελούν επώδυνα.

Μοιραία στο όνειρο ψυχορραγεί μια επανάσταση
τώρα ανεξέλεγκτα τ' αρχαία αυξάνονται τα καρκινώματα...
σκότους ταχύτητα, σ' όλο το είναι μας κάναν μετάσταση
"κάποτε υπήρξαμε" θα λέμε "υπάρχουνε τα αποτυπώματα".


Κώστας Σφενδουράκης

Μεσόγειος νύχτα

Πάρτε τα όπλα, δώστε γάλα
"ψωμί παιδεία ελευθερία"
συνθήματα λόγια μεγάλα...
τα όπλα είναι σε ευκαιρία!

Μες στων 7 αδελφών τη σάλα
παίρνει μορφή η ιστορία
μετά θα παίξουν τη "μπουκάλα"
κι ίσως να δείξει τη Συρία.

Όλες οι μέρες γίναν νύχτες
έγινε η γη μια μαυροφόρα
απ' τα παιδιά της τα αιμοβόρα.

Σταμάτησαν του χρόνου οι δείχτες
και στον ανύπαρκτο τον χρόνο
δείχτες θανάτου υπάρχουν μόνο.


Κώστας Σφενδουράκης

Συνταγματάρχης

Να επιβληθούν θέλει οι κανόνες και οι όροι του
να κάνουν πέρα επιτέλους τα ρεμάλια
φθόνος και λύσσα είναι οι συνοδοιπόροι του
σ' αυτόν τον δρόμο που ανοίγει με τα σάλια.

"Γεια σου αδερφέ" τον χαιρετάνε οι σαλίγκαροι
είναι που η εικόνα των ανθρώπων ξεγελάει
μοιάζουν στα δυο όταν βαδίζουν σαν παλίκαροι
μα σαλιγκάρια όταν έρπουν πλάι πλάι.

Να επιβληθούν θέλει οι κανόνες και η ποίηση
να του προσφέρει όσα χρειάζεται να υπάρχει:
έναν στρατό να ακολουθεί δόξα και οίηση
υποταγμένοι όλοι στον συνταγματάρχη.

Κι όσοι ακούν να τους προστάζει "ακολουθείστε με"
να πάψουν να το μεταφράζουνε σαν "φτύστε με".


Κώστας Σφενδουράκης

Κοιμηθείτε

Κοιμηθείτε μικρά μου αγγελούδια
θα σας πω παραμύθια, τραγούδια
κοιμηθείτε γλυκά.

Κοιμηθείτε σσσστ ούτε άχνα
τα βγαλμένα από μέσα μου σπλάχνα
σερνικά θηλυκά.

Κοιμηθείτε κι ενώ σας βυζαίνω
την φωνή μου θ' ακούτε σαν αίνο
κι ας μου βγαίνει κραυγή.

Κάποτε είπα στην άπλαστη νύχτα
"μη με δούνε, άρπαξέ τα και ριχ' τα
μακριά απ' την αυγή".

Κοιμηθείτε θα σας νανουρίζω,
το γαλάζιο δεν γίνεται γκρίζο
με τα μάτια κλειστά...

Μα μονάχα στου ονείρου τη ζάλη
θα νομίζετε ότι είστε μεγάλοι
που τραβάτε μπροστά.

Κι εκεί μέσα θα φτιάξετε Ελλάδες
όσοι είστε άλλες τόσες μανάδες
εσείς μέσα, κορμιά.

Κοιμηθείτε της γέννας μου πλήθος
στο όνειρό σας θα μείνω σαν μύθος
στην αλήθεια ερημιά.


Κώστας Σφενδουράκης

Στην γυάλα

Ποιες προσδοκίες ποια σχέδια μεγάλα;
είσαστε ψάρια απλώς κολυμπήστε...
έτσι κι αλλιώς δεν θα βγείτε απ' την γυάλα
μέσα ασφαλείς, σε μικρόκοσμο είστε.

Λίγη τροφή και αλλάζει η πορεία
στην κορυφή με ορθάνοιχτο στόμα
από την πείνα, από την απορία
αν είστε άξιοι να τρώτε ακόμα.

Πάνω απ' την γυάλα του αφέντη το μάτι
τον διασκεδάζετε, σας επιβλέπει
γύρω απ' την γυάλα λιγούρια, οι γάτοι
να τους πετάξει από σας κάνα λέπι.

Ποιος θα αρνηθεί, θα προτάξει το "όχι" ;
ψαράκι είναι δεν είναι χαϊβάνι
ξέρει μετά θα τον πιάσει η απόχη
για να τον ρίξει γυμνό στο τηγάνι.

Ποιος από σας την κατάντια του κλαίει;
κανείς δεν είδε να κλαίει ένα ψάρι...
πως είναι δόλωμα ό,τι επιπλέει
ποιος από σας το 'χει πάρει χαμπάρι;


(στον σύντροφο ημεδαπό εξόριστο Δημήτρη Τριανταφυλλίδη)

Κώστας Σφενδουράκης

Πορτρέτο

Το κρανίο αδειανό
οι οφθαλμοί είναι μεστοί
απληστία κενό
μια εικόνα πλαστή.

Στο κορμί το γυμνό
που κινεί μια κλωστή
υλικό ταπεινό
μαριονέτα σωστή.

Σάπιου κόσμου πιστός
προσκυνάει μα δεν
κι ας νομίζει ότι ζει...

Δεν το ξέρει, φτυστός
είναι με το μηδέν
κι η ψυχή του μαζί.


Κώστας Σφενδουράκης

Ακινησία

Ακούνητοι εδώ προσδοκώντας τη μοίρα
η σκέψη πως ζουν είναι μια αυταπάτη
μια θάλασσα ο κόσμος γεμάτη αλμύρα
και σκλάβοι αυτοί να μαζεύουν αλάτι.

Ακούνητοι ναι, της ζωής οι προδότες
εντάξανε μες στον ιερό της αγώνα
παιδιά να μετέχουν οιονεί αιμοδότες
να κλαίνε μονάχα από τα δακρυγόνα.

Ακούνητα δίχως φωνή ανθρωπάκια
και πέρα μακριά σταματάει το βλέμμα
σ' ορίζοντα που 'ναι θολός απ' το ψέμα.

Θολός από ισχνά σκονισμένα φωτάκια
ζωής που αργοσβήνει στο τώρα σημάδια
ακούνητοι, ακούνητα όλα και άδεια...



Κώστας Σφενδουράκης

Φύγε ρε...

Φύγε ρε πούστη απ' την ζωή μου
με κυνηγάς εδώ και χρόνια
πας να ρουφήξεις την πνοή μου,
δέσε μου πρώτα τα κορδόνια...

Δεν είσαι άξιος να το κάνεις
μα μου την φέρνεις από πίσω
στο στόμα μου μιαν άκρη κάννης
να μη μπορώ ούτε να μιλήσω.

Φύγε ρε πούστη απ' την παράγκα
θησαύρισες νταβατζιλίκι
βάλε στον κώλο σου τα φράγκα
να κι από μένα χαρτζιλίκι.

Φύγε ρε πούστη δε σε θέλω...
κυκλοφορείς έξω στα πάρκα,
μαύρα γυαλιά γυρτό καπέλο
δίχως ψυχή μονάχα σάρκα.

Φύγε ρε πούστη! μα εσύ μένεις
μέσα στα κύτταρα του κόσμου
καρκίνωμα της οικουμένης...
είσαι ο αργός ο θάνατός μου!


Κώστας Σφενδουράκης

Νιρβάνα

Βγήκα έξω στο μπαλκόνι και κοιτούσα
στο δρόμο πέρα δώθε το μαράζι
ο κόσμος μια σαρανταποδαρούσα
"που πάει αυτή η ζωή και που μας βγάζει;"

τον άλλο μου εαυτό σαν να ρωτούσα
κι εκείνος μου απάντησε όλο νάζι
(με εκείνον χρόνια ερωτοτροπούσα)
"αγάπη μου εσένα τι σε νοιάζει;"

Τον άκουσα και μπήκα πάλι μέσα
μα αντί να καταλάβω το κωθώνι
η σκέψη μου μ' οδήγησε η μπαμπέσα
πιο μέσα, στης νιρβάνας την οθόνη.

"Αχ πόσο ειν' όλα τέλεια! μια μαγεία
τυλίγει εκεί τ' ανθρώπινα εκμαγεία"...


Κώστας Σφενδουράκης

Σονέτο για τον Αντρέα

Παλεύοντας στα κύματα Αντρέα
ρωτούσες ο μικρός τι θ' απογίνει
μοιραία η σκέψη, η στιγμή μοιραία
της μοίρας το μυστήριο, σαγήνη.

Παλεύοντας και στη ζωή πνιγόσουν
εκείνος που αγαπούσες οξυγόνο
μου είχες πει πως όσα ονειρευόσουν
για εκείνον τα ονειρεύτηκες και μόνο.

Μα τώρα μοναχό θα τον αφήσεις
στο όμορφο σπιτάκι, στο μπαλκόνι
τα μάτια του ψηλά για να σηκώνει

και μέσα στο αγκάλιασμα της φύσης
να σκέφτεται πως έχει έναν πατέρα
που στέλνει την αγάπη του απ' το πέρα.

(στον Αλέξη που έχασε τον καλύτερο μπαμπά του κόσμου)


Κώστας Σφενδουράκης

Οι Παπάρες οι Μαλάκες η Μονόπολη

Δυο ανέραστοι Παπάρες δυο κρυόκωλοι
για χρόνια να ξεσχίζουν στη Μονόπολη
Μαλάκες κάπου δέκα εκατομμύρια
οικόπεδα τους παίρνουν, δρόμους, κτίρια.

Στους δύο δεν λογίζονται τα κρίματα
ούτε το πως αρπάζουνε τα χρήματα
την κάρτα με την φυλακή πετάξανε
κανόνες στο παιχνίδι όταν αλλάξανε...

Απ' τους Μαλάκες θεωρείται πλούσιος
αυτός που δεν του λείπει ο επιούσιος
του παίρνουν οι Παπάρες περισσότερα
απ' ότι να 'χε πλούτη, βίλες, κότερα.

Δεν είναι αυτό παιχνίδι αλλά δυστύχημα
οι δυο Παπάρες έχουν βάλει στοίχημα
να ξεπουλήσουν όλη την Μονόπολη
τους άχρηστους Μαλάκες την Ακρόπολη...

Και παίζουν οι Μαλάκες το παιχνίδι τους
κι ας χάνουν με κανόνες ανεξήγητους
άμα πιαστεί κανείς διαμαρτυρόμενος
την θέση του την παίρνει ο επόμενος.

Οι δυο Παπάρες είναι -ας είν' ανέραστοι-
στο στρίμωγμα στο ξέσχισμα αξεπέραστοι
τους εγκλωβίσαν όλους στη Μονόπολη
δεν άφησαν ούτε έναν Δικαιόπολη!


Κώστας Σφενδουράκης

Χαράτσι

Σήμερα ήρθε η τρίτη δόση
από το δεύτερο μάλλον χαράτσι
στο τσακ σου λέω να μου τη δώσει
να γίνω τούρκος να γίνω απάτσι.

Χαράτσια βάζει η πολιτεία
μας έχει πλέον μεταμορφώσει
από πολίτες σε πελατεία
πρώτα μας είχε επί πιστώσει...

Τι λέω Θεέ μου; παραμιλάω
μέχρι κι ο τοίχος θα με ακούσει
κι άμα με βάλει στόχο ο "Γαμάω"
πια δε με κρύβει ούτε το μούσι.

Ίσως καλύτερα να το βουλώνω
-πελάτης είμαι, δεν μ' έχουν κλέψει-
ούτε να σκέφτομαι -το λέω με πόνο-
αφού χαράτσωσαν ως και την σκέψη !


Κώστας Σφενδουράκης

Χιμαιρώδης

Δίνει στην αρχή το τέλος
φτιάχνει άλλη αρχή
"πνεύμα" ονόμασε το βέλος
το σπαθί, "ψυχή".

Βάφει με λευκό τον Άδη
μπλε τον ουρανό
γίνεται στίγμα, σημάδι
μέσα στο κενό.

Πίνει θάλασσες του κόσμου
ντύνεται βροχές
λέει "εγώ είμαι δικός μου"
διώχνει ενοχές.

Δίχως έγνοια δίχως φθόνο
δίχως αφορμή
σαν τον άπιαστο τον χρόνο
φεύγει με ορμή.

Τόσο τρέχει που τον φθάνει
που τον ξεπερνά...
τώρα μέχρι να πεθάνει
δεν ξαναγερνά !


Κώστας Σφενδουράκης

Ο τόπος

Έφυγα πάλι από την Κρήτη
μία Τετάρτη ένα πρωί
πίσω μου άφησα το σπίτι
να κυοφορήσει την ζωή.

Έκλεισα εκεί ελπίδας σκέψεις
σ' ένα μπουκάλι με ρακί
των ποιημάτων σκόρπιες λέξεις
και μια εικόνα πατρική.

Τούτος ο τόπος μ' έχει θρέψει
γλυκιά εικόνα και πικρή
αυτόν τον τόπο έχω λατρέψει-

αυτόν τον τόπο: να με πείθει
ότι η ζωή που 'ναι μικρή
γίνεται ωραίο παραμύθι !


Κώστας Σφενδουράκης

Εις μνήμην, ένεκεν τιμής

Αυτός ο κόσμος άλλαξε λοιπόν
Κεμάλ Γκεβάρα Γκάντι Βελουχιώτη
τώρα είναι υπό το κράτος των δειλών...
αυτόν τον κόσμο δείτε τον προδότη.

Αυτός ο κόσμος άλλαξε παιδιά!
όπως ονειρευτήκατε; όχι, όμως
μας έλειψε η δική σας η καρδιά
και δεν αντέχει τους σταυρούς ο ώμος.

Αυτός ο κόσμος άλλαξε κι εσείς
χαμένοι κάπου μες στην Ιστορία
σαν ήρωες επανάστασης μισής
που την μισή την πήρε η εφορία.

Τώρα σ' ένα τραπέζι είστε μαζί
διαλέγεστε αιώνια ονειροπόλοι
κι εδώ, κονκάρδες, μπλούζες φαντεζί
σας κάναμε να σας θυμόμαστε όλοι.


Κώστας Σφενδουράκης

Άφεση

Η μοίρα μου έστησε παγίδα
την ομορφιά μου 'δειξε πέρα
σαν πεταλούδα στον αέρα
να πνίγεται στη καταιγίδα.

Μα έκανα την καρδιά πυξίδα
το όνειρο λευκή παντιέρα
είπα την θάλασσα μητέρα
και την ταξίδεψα μ' ελπίδα.

Σ' ανατολή βορά σε δύση
σε νότο, ορίζοντες απλώνω
με ένα σκοπό να έχω μόνο:

η μοίρα να μη μ' οδηγήσει
μέχρι να την αφήσω πίσω
την ομορφιά να κατακτήσω.


Κώστας Σφενδουράκης

Ευρώπη

Ευρώπη των λαών
ανάμεικτων φυλών
πυρετωδώς την σέρνουν ηγετίσκοι.
Θηρίο ο αιών
ονύχων απαλών
ξεσχίζοντας να μένουν μόνον ίσκιοι.

Κορμιά υποταγής
χαμένα ανασφαλή
κανάλια τους συντάσσουνε τον λόγο.
Όσοι είναι της φυγής
" παγκόσμια απειλή "
ποντάρισμα στης εξουσίας τον τζόγο.

Μια κόρη βασιλιά
τον Μίνωα γεννά
αγαπημένη, έρωτας του Δία...
Τώρα έγινε αγκαλιά
της Μήδειας που πονά
μα θα την ζήσει όλη την τραγωδία.


Κώστας Σφενδουράκης