ΑΠΟΜΥΘΟ – ΠΟΙΗΣΗ

Λάτρεις πιστοί της απιστίας,
δήθεν αμόλυντοι κι αθώοι
και συγγενείς εξ αγχιστείας
με το λοιπό ανθρωπολόι.

Τρώμε απ’ την πείνα που μας τρώει–
φταιν οι εποχές της ασιτίας
που σκεύη γίναμε αχρηστίας,
των ποιητών εμείς το σόι.

Τώρα ο Πήγασος μουλάρι.
Κι οι Μούσες κάνουνε σαφάρι
μέσα στην ζούγκλα του εαυτού μας.

Τώρα μια ποίηση για… γνώστες,
μέχρι που μόνοι αναγνώστες
θα ’μαστε εμείς κάθε γρα-φτού μας!


Δημήτρης Ε. Σολδάτος (από το "Nobel λόγω ατεχνίας" )

Funeral blues

Βγάλτε απ' την πρίζα το τηλέφωνο και σταματήστε τα ρολόγια
και κάντε μ' ένα ωραίο κόκκαλο το σκύλο πια να μη γαυγίζει
τα πιάνα τώρα να σωπάσουνε το τύμπανο πνιχτό ας βουίζει
φέρτε το φέρετρο κι ας έρθουνε όσοι πενθούνε, δίχως λόγια.

"Είναι νεκρός!" είναι το μήνυμα, τ' αεροπλάνα εκεί αγνάντια
κύκλους στον ουρανό να κάνουνε και να το γράψουν στον αέρα
μαύρη κορδέλα να τυλίξετε σε κάθε άσπρη περιστέρα
κι οι τροχονόμοι ας φορέσουνε βαμβακερά και μαύρα γάντια.

'Ηταν οι άκρες του ορίζοντα, ήταν το ύψος και το βάθος
της κάθε μέρας η εργασία μου της Κυριακής μου η αργία
ήταν η νύχτα ήταν η μέρα μου ήτανε μουσική αγία...
Είπα η αγάπη είναι αιώνια κι αλίμονο έκανα λάθος!

Τ' αστέρια πια δεν τα χρειάζομαι σβήστε τα τώρα ένα ένα
βγάλτε τον ήλιο και πετάξτε τον διπλοτυλίξτε το φεγγάρι
αδειάστε θάλασσες τα δάση κόψτε μέχρι το έσχατο κλωνάρι
ό,τι από δω και πέρα έρχεται δεν φέρνει πια καλό κανένα.


Ποίημα του W. H. Auden
Μετάφραση - διασκευή: Κώστας Σφενδουράκης

Ξεναγός ερειπίων

Νάτο μπροστά στη γη το ναρκοπέδιο
νάτο μπροστά μπροστά το μέγα χάσμα
να κι απλωμένο στις ανάσες σχέδιο
που κάλυψε τον ουρανό σαν φάσμα.

Να κι οι στρατιώτες παίζουν τηλεόραση
πυροβολούν ιδέες και εικόνες
όπλα τους η αλήθεια κι η ενόραση
κι έχουν συμμάχους νόμους και κανόνες.

Λίγο πιο κάτω βλέπουμε τον είλωτα
που πάει όπου τον πάει η συγκυρία
τα όνειρα του προτιμά αδήλωτα
μήπως και του τα πάρει η εφορία.

Νάτο και των καρφιών το σφυροκόπημα...
όλα τυχαία έλκονται και σκόπιμα.


Κώστας Σφενδουράκης

Ο Προμηθέας της κάθε μέρας

Χωμένος εκεί μέσα στον σωλήνα
γερνάει κι αγναντεύει το κενό
με πάθη το συκώτι και η σπλήνα,
τον κάνουν τον σωλήνα πιο στενό.

Αρκεί να επιβιώνει κάθε μήνα
κι αυτό είναι για κείνον ικανό
να θάψει αυτόν τον φόβο από ρουτίνα,
να πάψει να θυμάται ουρανό.

Και τώρα στον σωλήνα του χωμένος
χωμένος μες στου κόσμου τα σκατά
σαν να 'ναι σ' ένα βόθρο πεθαμένος
σαν σε θανάτου τούνελ να κοιτά...

μα που και που του φεύγει κάνα δάκρυ
γιατί το φως δεν φαίνεται στην άκρη.


Κώστας Σφενδουράκης