Μπουρανιώτικο

Αναμμένο το τζάκι
απλωμένο χαλί
και σαμπάνια καπάκι
συζητούν δυο φαλλοί:

"Πόσο είσαι μεγάλος
πόσο ωραία σκληρός!"
λέει ο ένας κι ο άλλος
καμαρώνει...γαμπρός:

"Μ' έχεις κάνει εσύ ντούρο
μ' έχεις φτιάξει καλά
ξαναμμένο εντούρο
που ποτέ δεν κολλά...

όμως πρέπει να μάθεις
θέλω να 'μαι κρυφός
δεν ξανάρχομαι Βάθης
έχω βλέπεις το φως

κι αμαρτία μεγάλη
να με πουν "αδερφή"...
άκουσε με Μιχάλη,
είμαι θεία μορφή!


Κώστας Σφενδουράκης

Ποίημα Δυτικού Κόσμου

Δύει ο ήλιος και με έναν κρότο
της γης τα βλέφαρα έχουν κλείσει
με το μαστίγιο και το καρότο
θα πάρει αυτό που θέλει η δύση.

Είναι η αλήθεια, ο ήλιος δύει
διαδοχικά στέλνει σκοτάδια
Αίγυπτος, Τυνησία, Λιβύη...
αφήνει πίσω του νεκρά σημάδια.

Το φως θα έρθει απ' τους σωτήρες
όχι απ' τον ήλιο ούτε απ' τ' αστέρια...
εκείνοι έκαναν χάντρες τις μοίρες

για να τις παίζουν σαν κομπολόγια
μες στα επιδέξια ψυχρά τους χέρια
όσο θα ακούγονται τα μοιρολόγια.


Κώστας Σφενδουράκης

Επί Κατόπτρου

Ο Άρχων χαϊδεύοντας την κόμη του
σκέφτεται κι έχει το ύφος του ατρόμητου:

"Μου έδωσε το χάρισμα του αήττητου
ένας λαός που σέρνω απ' τη μύτη του
κι απόλυτα με μένα συντονίζεται
ας χάνεται το γύρω κι ας γκρεμίζεται
το " θέλω" του στη μάχη πήρα λάφυρο"...
και λέει κοιτάζοντας προς το παράθυρο:

"Αφήστε μες στην αγκαλιά του Άρχοντα
με αγάπη τις ψυχές και τα υπάρχοντα"!


Κώστας Σφενδουράκης

Πτώσεις

Γόνιμα δάκρυα
γεμάτα χρώματα
πάνω στα χώματα
πέφτουν, τα πάτρια.

Ο ήλιος φώτισε
μέσα τα κύματα
και πυροδότησε
καρδιές και ποίματα

Ήτανε χάδι και
σαν χάδι πέρασε
ω χρόνε άδικε!
παιδί που γέρασε.

Όλα παρέρχονται...
κι αυτά που έρχονται.


Κώστας Σφενδουράκης