Μετάλλαξη

Είμαι εγώ, είμαι εγώ, δεν είναι άλλος
αυτός που γέμιζε η ματιά του από σελήνη,
με μια ψυχή που 'χε ντυθεί αγγέλου κάλλος
με κάθε ανάσα κι έναν κόμπο του να λύνει.

Δεν είμ' εγώ, δεν είμ' εγώ αυτό που είπα
εγώ είμαι μόνο μια σκιά απελπισίας
τώρα η ματιά μου πια γεμίζει με μια τσίπα.
Εγώ είμαι της συνείδησής μου ο αντιρρησίας.

Μη με κοιτάς, μη με κοιτάς αγαπημένε
είμαι το μέλλον σου, του μέλλοντος η φρίκη
που την εικόνα σου κρατώ για δεκανίκι.

Θα σε κοιτώ μ' αυτά τα μάτια που θα κλαίνε,
για τη ζωή που πια δε θα γυρίσει πίσω...
Είσαι η φωτιά, θα σε ποθώ μέχρι να σβήσω!


Κώστας Σφενδουράκης

Όφις

Μες στη κοιλιά μου έχω ένα φίδι
φρόνιμο είναι, μεθοδικό
σέρνει τους δρόμους για το κακό
τις διαδρομές του δεν τις προδίδει.

Πριν έρθει η ώρα δόλια λουφάζει
άγνωστη μου 'ναι η αφορμή
την βρίσκει κι είναι αυτή η στιγμή
αργά κι αλύπητα να με ταράζει.

Τα σπλάχνα αρχίζει να μου τυλίγει
κι ύστερα σίζω απ' το λαιμό
τον κολασμένο του συριγμό
που απλώνει μέσα μου θανάτου ρίγη.

Εχω ένα φίδι μες στη κοιλιά μου
δεν το 'χω βάλει εγώ εκεί
φωλιά έχει φτιάξει να κατοικεί...
Αυτή η φωλιά του είν' η φωλιά μου!


Κώστας Σφενδουράκης

Απόκριση

Η ποίηση λοιπόν σε ποιον ανήκει
που στο δικό της -λέει- δε βάζει σπίτι
τον κάθε ποιητάκο τον αλήτη
γιατί δεν έχει να πληρώσει νοίκι;

Ποιος την κακοποιεί ποιος τη βιάζει
εκείνη που μας θρέφει σαν τη μάνα;
Ποιος την πουλάει σαν φθηνή πουτάνα
λέγοντας "ο σκοπός τα μέσα αγιάζει" ;

Την ποίηση κανένας δεν θα αρπάξει...
Απ' τα έγκατα γεννιέται ως την δόξα.
Παρθένα είναι ντυμένη στο μετάξι.

Δεν βρίσκεται στου καθενός την λόξα
στου κάθε ξιπασμένου το γινάτι...
Τα άλλα, υποκρισία και απάτη.



Κώστας Σφενδουράκης

Ήλεκτρο

Είναι τα μάτια σου ένας κόσμος ξωτικός
Άλλες φορές γίνονται υπόθεση του Άδη
Οίδημα αλήστου ταραχής αυτό το βράδυ
Φάνηκε ο Έρωτας βαρύς,τσεχωφικός

Υπάρχουν μέρες-λες-για μας στο μισημένο
Και κάπου ανάμεσα σ’αυτές, οι σημαδούρες
Τεκμήρια οι γρύλλοι τα βαρκάκια οι παρτιτούρες
Κάτι απ’τα μάτια σου διαρκώς μαστουρωμένο

Φάρος και σκήτη,ένας δρόμος στη Χαλκίδα
Σπιθοβολεί και μας γλιτώνει από το σκότος
Για τη χαρά που το μαζί γίνεται κρότος
Σπάει το φιλί, πάει τη στιγμή στην Ατλαντίδα

Η ανέμη τύλιξε τα δύστροπα,τα γνέθει
Μαζί με τρίλεπτες τροχιές αθανασίας
Από την άβυσσο ως την άκρη της Ασίας
Άπληστα ύδατα και ρίγος απ’ τη μέθη

Ό,τι μας βρίσκει και το βρίσκουμε στο θέλω
~Δεν φταίω εγώ που σ’αγαπώ μαστουρωμένα~
Φταίνε τα πρέπει και τα μη που’ναι απλωμένα
Σ’ένα σχοινάκι που όσο κόβεται ανατέλλω

Ό,τι χωρέσαμε το μπόρεσε η ανάσα
Εκεί αρχίσαμε να ζούμε αθωωμένα.
Δεν φταις εσύ που μ’αγαπάς μαστουρωμένα
Ούτε γι’αυτά που στη ζωή μας προσπεράσαν

Σηκώνω άγκυρα ξανά για τα ταξίδια
Από το ήλεκτρο επείγει ερριμμένο
Βλέμμα απόσκομο αρχαίο πεπρωμένο
Σε λάθη που ποτέ δεν θα’ναι ίδια
Σε λάθη που ποτέ ξανά δεν θα'ναι ίδια.

Είναι τα μάτια σου μια θάλασσα που ανήκει
Σε χέρια που από χθες είναι μπλεγμένα
Σκαρί λευκό με τα πανιά του ανοιγμένα
Με το κατάρτι του υψωμένο ως τη Νίκη.


Χαριτίνη Ξύδη