Συναρμογή

Είμαι μικρός παιδί μια στάλα,
δε με αγγίζουν τα μεγάλα,
βλέπω τον κόσμο σαν παιχνίδι,
σαν μακρινό ζωής ταξίδι.

Είμαι έφηβος, του πάθους νέος,
Ετοιμοπόλεμος, γενναίος∙
έγιν΄ ο κόσμος πια εχθρός μου
και γω το κέντρο αυτού του κόσμου.

Ώριμος πια, κοντά σαράντα,
βλέπω τον κόσμο απ’ τη βεράντα
και σκέφτομαι πως δε θ’ αντέξω,
αν απ’ αυτόν δε βγω απ’ έξω.

Μα τώρα, που ‘χω γίνει γέρος,
βρίσκομαι δω στο ίδιο μέρος∙
είμαι ένα κύτταρο του κόσμου
δικός του εγώ και αυτός δικός μου!


Κώστας Σφενδουράκης

Μέσα απ’ τη θάλασσα
η βία τ’ ανέμου
γεννάει κύματα,
ξερνάει αφρούς.


Μα η ανθρωποθάλασσα
ενός πολέμου
γεννάει θύματα,
ξερνάει νεκρούς.


Πόλεμος, άνεμος, ηχούν στο βάθος
την ίδια απόκοσμη, ψυχρή βοή
μα τα σημάδια τους δείχνουν με πάθος
του πρώτου θάνατο, τ’ άλλου ζωή.


Κώστας Σφενδουράκης