Είδα

   Μέσα στο φως της Ορεστιάδας

Το λευκό λουλούδι της αγριοκαροτιάς

Ένα έργο τόσο φυσικό τόσο ολοκληρωμένο

Μέσα στο φως της Ορεστιάδας

Όσο κι αυτό το γινωμένο φιλί

Σέρνεται, αλλά ποτέ δεν φθείρεται

Στην άκρη του λυγμού

Εκεί ακριβώς που οι κνήμες

Έχουν αρχίσει να λιώνουν από το τρέξιμο

Από τις απορίες, τις φασαρίες

Ένα πέλμα, δύο πέλματα ιερά και τρύπια

Στους πέντε δρόμους

                           *

                   Με τρομερή φόρα

Τα κομπάκια του πυράκανθου

Ένα ελάχιστο δείγμα αρετής και σύνεσης

Μέσα στο χάος της γέννησης

Της απώλειας και της ενοχής

Ίσως των θεών τα δώρα ίχνη

Στα ράμφη των πουλιών

Που τα καταπίνουν τώρα και πάντα

Με τρομερή φόρα

Τι να προλάβει το μάτι

Πείνα του όρθρου και της Πούλιας είναι αυτή.

                      *

                         Απόσπασμα εγκωμίου

...κουφάγκαθα, παντού

Σαν αποτυχημένες εκκλήσεις βοήθειας,

Εξόριστοι στις στέπες

Υποσχέσεις αμεροληψίας του θανάτου

Εξόριστοι μετανοιωμένοι κι άδολοι πλέον

Στις ερήμους των σωμάτων

Η μονοτονία της έλλειψης

Οι χάρτες των ελλειμμάτων

Ό,  τι κι αν αγγίξουμε όμως θα στάζει

Πόθο...

                               *

                    Το χαμηλότερο μεροκάματο

Συμπυκνώνουν την πείρα των βροχών

Καθώς γονατίζουν στον κάμπο

Τα όνειρά μας αυτή την ώρα

Η έλευση είναι ;

Το μυστήριο της φωτοσύνθεσης;

Μέσα στα αυλάκια

Στις χαράδρες του Νου

Ένα πανωσήκωμα κουράγιο

  

                                           *

                                  Η καλή σοδειά

       

Είναι τα κοτσύφια

Αποτρελαμένα  πλέον για τα μυστικά των καρπών

Τρέμουν από έξαψη τρύγου

Δεν λογαριάζουν τίποτε άλλο πάρεξ

Δόσιμο φτερών

                                                   

                                                                 *

                                                Το μισητό σύμπαν

Καταλαβαίνεις, ως εδώ ήταν

Το ταξίδι σου, σφαίρα.

Η υστερία της φωτιάς στα μάτια.

Κοτσινοπούπουφο ή κοτσινολαίμη

Του Κωστάκη του Καρυωτάκη

Να σε λέω στο κενοτάφιο της σελίδας;

Ένα λαμπρό παρόν

Σκοτοδίνη ανίατη

Κι έρχονται κι άλλα πολλά σύννεφα

Βαριοπούλες να μας πάρουν και να μας σηκώσουν

Σε υδρατμούς κι αιθάλη της επαρχίας

Της πρωτεύουσας  λαβύρινθος καμάρι

Υπερηφάνεια των παγωμένων μας χαδιών

                                                         

                                                               *

                                                  Το διάδημα

καθώς γύρισε σελίδα στη ζωή του

αντίκρισε τα σφαγμένα κριάρια

άλλο ένα φλογισμένο πανηγύρι των μουσουλμάνων

πίστεψε για μια στιγμή ότι είχε βρεθεί σε λάθος επεισόδιο

αναζήτησε την έξοδο κινδύνου

αλλά απλώς στεκόταν εκεί

ένα δευτερόλεπτο προτού αρχίσει η πτώση

χωρίς φρένα,

χωρίς αέρα και νοσταλγία

μόνο χολή

                                                                 *

  Γιώργος Βέης

  Μέσα Δεκεμβρίου 2012

Η διαρκής έκπληξη εκείνων των ερώτων (του Γιώργου Βέη)

Ακόμη ένα, αλλά γρήγορο σώμα

το κλέος των προσφορών του

μέσα στο σκοτάδι γίνεται Κυβέλη

ή κατά τις περιστάσεις, Εκάτη

ένα σπίτι γεμάτο πυρσούς

έτοιμο ν΄ ανάψει

οι σπασμοί έχουν αρχίσει από νωρίς

δάχτυλα ερευνούν απερίσπαστα χάος

                                         --

Ποιο είναι το αρμόδιο ρήμα,

μήπως souffler;

Αλλά αρκεί για μια τόσο βαθιά πράξη;

                                          --

Θηλάζει συχνά η ίδια το στήθος της-έξοχα!

Όχι από βουλιμία,

Αλλά από αυτοπεποίθηση πάντα.

                                       --

Με το μισό κορμί να γέρνει ήδη

πάνω από το χαντάκι της έξωσης

οι δανειστές να κορυβαντιούν προ πολλού

εμείς ψάχνουμε στο χάρτη νέες πηγές

τροφή στα έσχατα των ηπείρων

περισσότερο αποδημητικά πλέον

παρά σημασίες δίποδες.

                                          --

Θα επιστρέψω,

Σίμων ο Μάγος ή απλώς Αλέκος Π.

θα επιστρέψω μέσα στο φως της αλάνθαστης

πτώ

σης.

                                                     --

Πώς το έχει πει ο Κομπαγιάσι Γιατάρο,

πιο γνωστός ως Ίσσα

πριν από δύο αιώνες

«Εκεί που ο πέλεκυς λαθεύει

εκεί κάνει τη φωλίτσα του το φρόνιμο πουλί»

έτσι κι εμείς θα σκαλίσουμε στη φλούδα του πεύκου

«Άσχετοι με τα θαύματα,

 εδώ θα χτίσουμε μαζί ένα- ένα τα φιλιά».

                           --

Οι κλειδώσεις μας ποτέ δεν θα πονέσουν

όσο βάζουμε λίγο μέλι στους αφαλούς

από εκεί ως το μεδούλι μπορεί να φτάσει

κι από εκεί ως τους αστερισμούς του Αυγούστου

να μας δείξει

                                    --

Μπορούμε ν΄ αντέξουμε, σήμερα τουλάχιστον,

κι άλλη, δίπατη πραγματικότητα

και το αντίθετό της μαζί

είμαστε από κεράσια

ξαφνικά αδάμαντες.

                                         --

κάτι από την επανάληψη

κάτι από την επανάληψη

έρχεται ο οργασμός να δέσει με το όνειρο της Ρουθ.

                                               --

...καθώς κουταβάκια τρέχουμε

πάνω κάτω στο χαλί της όρεξης και της έκστασης

όμως

τα ασταθή βηματάκια της Πάρκινσον

τα κραυγαλέα σινιάλα της γεροντικής άνοιας

τα σφαγμένα βλέμματα της Αλτσχάϊμερ

ας τα συνηθίσουμε όλα αυτά

από τώρα που τρέχουμε σαν  κουταβάκια

πάνω κάτω στο χαλί της όρεξης και της έκστασης.

                                                   --

Παρεισφρέουν πάλι οι γλουτοί

κι αναστατώνουν για τα καλά

τη σύνταξη της νύχτας.

                                                      --

Από τον μονόλογο της Ευρυδίκης

καθώς κατεβαίνει ήρεμη την Πατησίων

προλαβαίνω ν΄ ακούσω:

«.κι η απόσταση που χωρίζει την αριστερή κλείδα

από τις υποσχέσεις του ουρανού

μισή ώρα μόνο με τα πόδια είναι

και μας φαίνεται αιώνας.»

                                                             *

Γιώργος Βέης