Ντουζ

Μας αρέσει να κάνουμε ντουζ στη συνέχεια
(θέλω το νερό πιο ζεστό από κείνη)
και το πρόσωπό της είναι πάντα απαλό και ήρεμο
και θα με σαπουνήσει πρώτη
θα απλώσει τον αφρό στ’ αρχίδια μου
θα τα σηκώσει
θα τα ζουλίξει
μετά θα σαπουνίσει τον πούτσο:
‘Ε, αυτό εδώ είναι ακόμα σκληρό’
ύστερα θα πιάσει όλες τις τρίχες κάτω εκεί,
την κοιλιά, την πλάτη, το λαιμό, τα πόδια,
χαμογελώ με ευχαρίστηση
κι ύστερα τη σαπουνίζω εγώ…
πρώτα το μουνί
στέκομαι πίσω της, ο πούτσος μου στα μάγουλα του πισινού της
σαπουνίζω απαλά τις τρίχες του μουνιού,
την σαπουνίζω εκεί με απαλές κινήσεις,
παραμένω ίσως περισσότερο απ’ ό,τι χρειάζεται,
κι ύστερα ασχολούμαι με το πίσω των ποδιών, τον κώλο, την πλάτη,
το λαιμό, την γυρίζω απ΄την άλλη, τη φιλώ,
σαπουνίζω τα στήθη, την πιάνω εκεί και πιο κάτω στην κοιλιά,
το λαιμό, το μπροστινό των ποδιών,
τους αγκώνες, τις πατούσες,
κι ύστερα το μουνί, άλλη μια φορά, για γούρι.
ακόμα ένα φιλί και βγαίνει πρώτη,
σκουπίζεται, μερικές φορές τραγουδά καθώς εγώ παραμένω,
γυρίζω το νερό στο πιο ζεστό,
νιώθοντας τις καλές στιγμές του θαύματος της αγάπης
ύστερα βγαίνω
είναι συνήθως απόγευμα και ήσυχα,
και καθώς ντυνόμαστε συζητάμε τι άλλο
θα μπορούσαμε να κάνουμε,
αλλά το να είμαστε μαζί λύνει τα περισσότερα θέματα,
στην ουσία τα λύνει όλα
μια και όσο αυτά τα θέματα παραμένουν λυμένα
στην ιστορία της γυναίκας και του άνδρα,
είναι διαφορετικά για τον καθένα,
για άλλους χειρότερα, για άλλους καλύτερα,
για μένα, είναι αρκετά θαυμάσιο να θυμάμαι
τις παρελάσεις των στρατών
και τα άλογα να περπατούν στον δρόμο
τις αναμνήσεις του πόνου και της ήττας και της δυστυχίας:
Λίντα, εσύ μου το πρόσφερες,
όταν το πάρεις πίσω
κάντο αργά κι αβίαστα
κάντο σαν να πεθαίνω ενώ κοιμάμαι
παρά ενώ είμαι ξύπνιος
αμήν.


Τσαρλς Μπουκόβσκυ

Τα πράγματα

Το μπαστούνι, μια αρμαθιά κλειδιά, κάτι κέρματα,
η απαλή κλειδαριά, κάτι τελευταίες
σημειώσεις που δεν θα ξαναδιαβαστούν
τις λίγες μέρες που μου απομένουν, η τράπουλα,
η σκακιέρα, ένα βιβλίο και ανάμεσα στα φύλλα του
η ξεραμένη βιολέτα - ενθύμιο κάποιας βραδιάς
αλησμόνητης ασφαλώς μα ήδη ξεχασμένης -
στη δύση ο κόκκινος καθρέφτης πυρπολώντας
ένα δειλινό φαντασίας. Τόσα και τόσα πράγματα,
ομπρέλες, πίπες, άτλαντες, φλιτζάνια, μπιχλιμπίδια
που δουλεύουν για χάρη μας σαν αμίλητοι σκλάβοι,
τυφλά και απολύτως βουβά !
Θα επιζήσουν πέρ' από τη λήθη μας,
δίχως να ξέρουν καν πως έχουμε υπάρξει.



Χόρχε Λουίς Μπόρχες

The Unending Gift

Κάποιος ζωγράφος μας υποσχέθηκε έναν πίνακα.

Τώρα, στη Νέα Αγγλία, έμαθα το θάνατό του. Ένιωσα γι' άλλη μια φορά την πίκρα τού να συνειδητοποιείς πως είμαστε κάτι σαν όνειρο. Συλλογίστηκα εκείνο τον άνθρωπο και τον πίνακα που χάθηκαν.

( Μόνο οι θεοί μπορούν να υποσχεθούν, αφού είναι αθάνατοι. )

Συλλογίστηκα το μέρος που είχαμε διαλέξει για να κρεμάσουμε τον πίνακα, κάτι που δεν θα συμβεί τώρα πια.

Ύστερα σκέφτηκα : αν βρισκόταν εδώ, αργά ή γρήγορα θα γινόταν ένα ακόμα αντικείμενο, ένα συνηθισμένο, μάταιο στολίδι του σπιτιού, ενώ τώρα είναι δίχως τέλος, δίχως όρια, μπορεί να πάρει οποιοδήποτε σχήμα, οποιοδήποτε χρώμα και δεν επηρεάζει τίποτα.

Υπάρχει, κατά κάποιον τρόπο. Θα επιζήσει, θα επεκτείνεται σαν μουσική και θα μείνει κοντά μου ως το τέλος. Σ' ευχαριστώ, Χόρχε Λάρκο.

( Οι άνθρωποι μπορούν κι αυτοί να υποσχεθούν, γιατί στην υπόσχεση μέσα, κάτι υπάρχει της αθανασίας. )


Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Ερωτικό προαίσθημα

Ούτε κι αν νιώθω τόσο δικό μου αυτό το φωτεινό, σα γιορτή, μέτωπό σου
ούτε κι αν συνηθίσω το κορμί σου, ακόμα μυστηριακό και σιωπηλό, ακόμα κοριτσίστικο,
ούτε την αδιάκοπη πορεία της ζωής σου, που μια γίνεται λόγια, μια σιωπές,
τίποτα πιο αινιγματικό δεν θα μπορέσεις να μου δώσεις
πέρ' απ' το να κοιτάζω τον ύπνο σου
τυλιγμένο μες στην αγρύπνια των χεριών μου.

Σαν από θαύμα ξαναγίνεσαι παρθένα, από την αθωωτική αγνότητα του ύπνου
αμέριμνη, λαμποκοπώντας σα μια χαρούμενη στιγμή που τη διαλέγει η ίδια η μνήμη,
να μου χαρίσεις τούτο τ' ακρογιάλι της ζωής σου, π' ούτε κι εσύ η ίδια ακόμα δεν το ξέρεις.

Θα ξεχυθώ μες στη γαλήνη σου
να εξερευνήσω την πιο απόμακρη ακτή σου
κι ίσως σε δω, πρώτη φορά,
έτσι όπως θα πρέπει να σε βλέπει κι ο Θεός,
με γκρεμισμένο το μύθο του Χρόνου,
δίχως τον έρωτα, χωρίς εμένα.


Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Προβολή φωτός.
Στο φωταγωγό.
Βαθιανήλιαγα σπίτια.


Γιώργος Πρίμπας

Τμήμα Αιμοδοσίας

ΤΜΗΜΑ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑΣ

Μετάγγιση χρόνου στο αριστερό μπράτσο της Δευτέρας

ατσάλινη σύριγγα η υπομονή του σώματος

αίμα το σκεπάρνι αίμα και το σφυρί

καθώς τρέχουν οι αιώνες στις άδειες τσέπες

κάτι χιλιάδες αιμοσφαίρια λευκά

σαν το γάλα της μάνας

γκρεμίζονται από τον πέμπτο όροφο

στο παγωμένο γιαπί

Εθελοντής θανάτου γράφει η κάρτα ανεργίας

κάποιου ΟΑΕΔ

μα η ελπίδα, υψωμένη γροθιά και αίμα

που βράζει. 

Μπάμπης Χαραλαμπόπουλος

από την ποιητική συλλογή:

διαβάστε τη εδώ

Άνωση

Άνωση 

                                           στο Γιώργο Πρίμπα

Πώς χύνονται έξω
απ’ το υγρό τους περιβάλλον
όλες
οι κακομαθημένες
ανιαρές στιγμές
όταν μέσα στη γυάλα
πέφτουν
γυαλιστερές
οι λέξεις:

«Σε σκεφτόμουν»
                ή
                  «ήθελα μόνο να σ’ ακούσω»

                                 Τα χρυσόψαρα
                                 δυστυχώς
                                 κοιμούνται αμέριμνα
                                 όταν συντελείται
                                 η εξαίσια υπερχείλιση.

Ελένη Κοφτερού.

από την ποιητική συλλογή:

διαβάστε τη εδώ

Γρυπάρη 112 - μ.Μ.

Για ποιαν ενοποίηση;
Μια μεσόγειος χαμένη
Αυτό ζητάμε;
Την ουρά στα συσσίτια;

Μας εξ-ουσιάζουν
Απάνθρωπα σαρκία
Ζητούνται Σπάρτακοι
Για το κάψιμο της Ρώμης.

Έσβησες Γιάννη
Από μιαν άρια πείνα
Ενδιάμεσου Ράιχ.

Μας σβήσουνε Γιάννη
Σακατεμένους εγκεφαλικά
Στην τηλεόραση μπροστά.


Γιώργος Πρίμπας

Το αυτό

Οι εποχές είναι όλες μα όλες εδώ,

όταν είσαι.

Το φθινόπωρο μία όμπρα Βύρωνος

το φθινόπωρο νωπό

ύστερα ζαχαρότευτλο -εαρινό σπόρι,

όχι φυτό,μα ίδεα,

ο χειμώνας αλκόολ

και το καλοκαίρι ημιλιπόθυμο πανδαιμόνιο.

Όταν είσαι είμαι γυρνάμενη ,

είμαι νηπενθής μίσχος,

είμαι χήρα χωρίς ντροπή

και ήβη των τρυφερουδιών.

Είμαι σπινθήρας,

αλαφιασμένο χηνοπάλεμα

και κολυμπιθρόξυλο σε αντάρα,

χάβρα δονήσεων στα φυλλώματα.

Είναι οι στιγμές ενδοφλέβιες.

Η βρώσις, μία παύση χρόνου,

η μετάλλαξη της πείνας ,

η επιστήμη της λαγνείας,

ένα περιπλεγμένο λεξιλόγιο για την υπέρτατη πείνα

του ανθρώπου γι' άνθρωπο.

Ντόρα Βλάσση

Ου ράδιον

Ήταν ένα καθαρό,αστραφτερό σκοτάδι,
ένα διαμάντι που καιγόταν με την ψυχραιμία
που πηγαινοέρχονται σαν εκδρομείς τα νερά.
Το καθεστώς ήταν αυτό και έπρεπε να διασχιστεί
όσο το δυνατόν πιο ραγδαία
και χολερικά να είμαι ατενώς προσηλωμένη
και να συγχαίρω τους άλλου Λαβδακίδες γιατί οίκος τους
μπορεί να εξέπεσε αλλά τ' όνομα τους ζεί.
Έτσι ζεί το όνομα μου τώρα με την ηπιότητα των θυμάτων,
εύκρατο όχι καρπερό,
ένα πράο στρέμματακι χωρίς πολλές απαιτήσεις για δημήτρια.
Αυτή είναι μία ανθυγιεινή πραγματικότητα.

Τα μιλιούνια πάμε στην παράδεισο του χασάπικου ,
εκεί στις τάβλες με τις σφαίρες στα δόντια, ταυτότητες,
και στον δρόμο ως οδεύουμε βγάζουμε λάμψεις ,βγάζουμε σήματα,
έντομα λαμνοκοπούν μέσα στις φλόγες των οραμάτων μας
και εδώ πια δεν είμαστε ερίφια , είμαστε τόσο υπέροχα δούρειοι
και τόσο τραγικά οιδιπόδειοι ,αγαπητικοί της αυτοτιμωρίας,
του στρεβλού απογαλακτισμού και του ερωμένου θάλπους ασφαλείας.

Ζήσαμε τις τσάπες σαν σμήνη στα ουράνια
ζήσαμε τα ματωμένα τρένα, ζήσαμε τα ματωμένα χιόνια,
τις λαγκαδιές κατάνθιστες κι ως τα χείλια συκώτια κι άλλα μέλη
ζήσαμε κάθε έναρξη της ανθρωπότητας*
ως επίγονοι αναγνώστες από ζάχαρες.

Σήμερα οι αιτήσεις μας με τα κόπρανα της φρονιμάδας
αποσυντίθενται, αυτή είναι η πραγματικότητα
και η σοδειά της χαμέρπειας και της φυγομαχίας ,
τα σίελα των πυρκαγιών τα καίνε και τιμωρούν ,
καίνε με χολή,σαϊτεύουν την αληθινή γουρουνόφατσα,
τις κοιλιές και την ζωή την ψώρα , την ψώρα.
Γιατί να σωθείς απ' αυτήν την δικαιοσύνη;
γιατί ν' αφήσεις τ' άδικο να σε περιθάλψει
με 'κείνες τις σαθρές του φροντίδες;
Γιατί να θές να σε σώσει τ' 'άδικο;

* " Η επανάσταση είναι η έναρξη της ανθρωπότητας" Ζαν Πόλ Σάρτρ


Ντόρα Βλάσση

Ίσως πολιτικό

                                      στη Χριστιάννα


Πέρατα ήμαστε
Σε απόσταση αναπνοής

Ιχνηλάτες κερκόπορτας
Ανάστροφης των στιγμών
Του αμέτρητου

Πέρατα ήμαστε
Σε απόσταση αναπνοής

Σε στάχτες
Φοίνικες σμιλευτές
Ορίων να Είμαστε


Γιώργος Πρίμπας

Εν όψη

Οι γλάροι
Πρώτοι πελάτες
Στα καΐκια της ανατολής

Πνιγμένα τα πλατύσκαλα
Στο μόλο

Φουσκοθαλασσιά!

Πιο κει
Στον όνειρο που σαρκώθηκε
Μια λουρίδα άμμου
Σαθρή και καταδικασμένη
Απ’ των παφλασμών
Το σμίξιμο


Γιώργος Πρίμπας

Λοταρία

Σου φιλώ την κέντα απόψε.
Το χαρτί του πόθου σου είναι της κρίσης σου η κήρυξις
και σε φιλώ ως δέρας ήδιστον που καλύπτει το άριστον εγώ σου ,
τον πόθο μου.
Η αγάπη παρφουμαρίζεται μέσα στον κόρφο της αμεριμνησίας σου
την μυρίζεσαι καθώς η τύχη σε προτιμά,
η γονιμότητα μας ετοιμάστηκε,
σου 'ρχομαι κατακούτελα τί φλόγιστρο , τί μαχαιριά , τί σπαραγμός και τί θέωση!


Ντόρα Βλάσση

Πνευματικά δικαιώματα

Πρωτομάστορες

Τέκνα του Αχέροντα

Κουδαρίτικα μιλούν

Οι δρύες στη Δωδώνη

Οι πέτρες, τα νερά, τα χώματα

Στο Βίκο συγχορδίες

Ψηλά στις δρακολίμνες

Να χορεύουνε μπεκιάρι

Στα δύο αντάμα

Ο Αώος καθώς

Στη Γη σεμνά συρτός

Στις πέντε να κατηφορίζει νότες.  

Σφαλίστε τα συμβόλαια

Τα κόμματα μετρήστε.

Εκτός απ’  τα Τζουμέρκα

Ποιος να κατέχει το συρτό;

Γιώργος Πρίμπας

Πέρα βρέχει

 

 

Τα θερμοκήπια

Ανθίσανε

Μετά το 70.

Κηπουροί ειδήμονες

Είπαν

Εξ ανάγκης αστικής.

Λογοτεχνικολόγοι, κριτικοί

Και συνάμα λογιστές

Και συνάμα υβριστές

Των περιχαρακωμένων.

Στο μεταβολισμό τους

Αναπόσπαστων.

 

Πέρα βρέχει…

Για τ’ αγριόχορτα.

 

 

Γιώργος Πρίμπας.

Είδα

   Μέσα στο φως της Ορεστιάδας

Το λευκό λουλούδι της αγριοκαροτιάς

Ένα έργο τόσο φυσικό τόσο ολοκληρωμένο

Μέσα στο φως της Ορεστιάδας

Όσο κι αυτό το γινωμένο φιλί

Σέρνεται, αλλά ποτέ δεν φθείρεται

Στην άκρη του λυγμού

Εκεί ακριβώς που οι κνήμες

Έχουν αρχίσει να λιώνουν από το τρέξιμο

Από τις απορίες, τις φασαρίες

Ένα πέλμα, δύο πέλματα ιερά και τρύπια

Στους πέντε δρόμους

                           *

                   Με τρομερή φόρα

Τα κομπάκια του πυράκανθου

Ένα ελάχιστο δείγμα αρετής και σύνεσης

Μέσα στο χάος της γέννησης

Της απώλειας και της ενοχής

Ίσως των θεών τα δώρα ίχνη

Στα ράμφη των πουλιών

Που τα καταπίνουν τώρα και πάντα

Με τρομερή φόρα

Τι να προλάβει το μάτι

Πείνα του όρθρου και της Πούλιας είναι αυτή.

                      *

                         Απόσπασμα εγκωμίου

...κουφάγκαθα, παντού

Σαν αποτυχημένες εκκλήσεις βοήθειας,

Εξόριστοι στις στέπες

Υποσχέσεις αμεροληψίας του θανάτου

Εξόριστοι μετανοιωμένοι κι άδολοι πλέον

Στις ερήμους των σωμάτων

Η μονοτονία της έλλειψης

Οι χάρτες των ελλειμμάτων

Ό,  τι κι αν αγγίξουμε όμως θα στάζει

Πόθο...

                               *

                    Το χαμηλότερο μεροκάματο

Συμπυκνώνουν την πείρα των βροχών

Καθώς γονατίζουν στον κάμπο

Τα όνειρά μας αυτή την ώρα

Η έλευση είναι ;

Το μυστήριο της φωτοσύνθεσης;

Μέσα στα αυλάκια

Στις χαράδρες του Νου

Ένα πανωσήκωμα κουράγιο

  

                                           *

                                  Η καλή σοδειά

       

Είναι τα κοτσύφια

Αποτρελαμένα  πλέον για τα μυστικά των καρπών

Τρέμουν από έξαψη τρύγου

Δεν λογαριάζουν τίποτε άλλο πάρεξ

Δόσιμο φτερών

                                                   

                                                                 *

                                                Το μισητό σύμπαν

Καταλαβαίνεις, ως εδώ ήταν

Το ταξίδι σου, σφαίρα.

Η υστερία της φωτιάς στα μάτια.

Κοτσινοπούπουφο ή κοτσινολαίμη

Του Κωστάκη του Καρυωτάκη

Να σε λέω στο κενοτάφιο της σελίδας;

Ένα λαμπρό παρόν

Σκοτοδίνη ανίατη

Κι έρχονται κι άλλα πολλά σύννεφα

Βαριοπούλες να μας πάρουν και να μας σηκώσουν

Σε υδρατμούς κι αιθάλη της επαρχίας

Της πρωτεύουσας  λαβύρινθος καμάρι

Υπερηφάνεια των παγωμένων μας χαδιών

                                                         

                                                               *

                                                  Το διάδημα

καθώς γύρισε σελίδα στη ζωή του

αντίκρισε τα σφαγμένα κριάρια

άλλο ένα φλογισμένο πανηγύρι των μουσουλμάνων

πίστεψε για μια στιγμή ότι είχε βρεθεί σε λάθος επεισόδιο

αναζήτησε την έξοδο κινδύνου

αλλά απλώς στεκόταν εκεί

ένα δευτερόλεπτο προτού αρχίσει η πτώση

χωρίς φρένα,

χωρίς αέρα και νοσταλγία

μόνο χολή

                                                                 *

  Γιώργος Βέης

  Μέσα Δεκεμβρίου 2012

Σφαίρα

Εκούσια ταγμένοι
Στους ορισμούς
Που μας πληγώνουν.

Φθαρτές λεπτομέρειες
Στην υπηρεσία των κερμάτων.

Επί του ανάγλυφου
Φαινόμενα:
Εμείς,
Τα της νύχτας, τα της μέρας
της αυγής και της εσπέρας.

Το πρόθεμα ευχή
Το κοινό
Απεμπολήθηκε.

Εκ των ηθών
Στα ηλεκτρομαγνητικά πεδία
Στα ωράρια
Στις πληναντήσεις
Α-σημαινόμενο.


Γιώργος Πρίμπας

Το ερημονήσι

Γεια σου Απρίλη γεια σου Μάρτη
και πικρή Σαρακοστή

Βάζω πλώρη και κατάρτι
και γυρεύω ένα νησί
που δε βρίσκεται στο χάρτη


Το κρατάνε στον αέρα

τέσσερα χρυσά πουλιά
Δε γνωρίζεις εκεί πέρα

ούτε κλέφτη ούτε φονιά
ούτε μάνα και πατέρα


Τα λουλούδια μεγαλώνουν
κάθε νύχτα τρεις οργιές

Τις ακρογιαλιές ισκιώνουν

και τα δέντρα στις πλαγιές
σαν καβούρια σκαρφαλώνουν


Μες στης ερημιάς τ' αγέρι

όλ' αγιάζουνε μεμιάς
Πιάνεις του Θεού το χέρι

και στα κύματα ακουμπάς

σαν αγριοπεριστέρι


Γεια σας έχτρες γεια σας μίση

και γινάτι καθενός
Άμα βρεις το ερημονήσι

όλα τ' άλλα είναι καπνός
Μια φορά να το 'χεις ζήσει.


Οδυσσέας Ελύτης

Στον φάρο

                               Απ' το "Εγχειρίδιο για Ερωτευμένους"



Και να, πού μ' έφερε η εσχάτη απελπισία!
Τα σαλεμένα φρένα μού είπαν να σε πάρω
-- πάντα της πράξης προηγείται η φαντασία --
μαζί μου απόψε -- ερημιά, νύχτα -- στον φάρο.

Σε βλέπω μπρος μου μες στο μαύρο φόρεμά σου
ψυχρή σαν μέταλλο, αγέρωχη, κι απλώνω
γυμνό τον πόνο να ντυθεί τ' αγκάλιασμά σου,
λες κι έχω απλώσει τα δυο χέρια μου για φόνο!
Σ' αγγίζω, τρέμεις, τρέμω, τρέμουμε απ' τον πόθο
δειλά, όπως γέρνουν τα καλάμια όταν φυσάει
πάνω απ' την λίμνη, τα ματόκλαδά σου νιώθω
στο πρόσωπό μου σαν μετάξι που μεθάει.
Σκίζω τα χείλη σου, η γλώσσα μου άγριο χέλι
μες απ' τα δόντια σου ρουφάει την ψυχή σου.
( Πάνω απ' το κάστρο το φεγγάρι ανατέλλει. . . )
Σκάβω τα σπλάχνα σου και λες: «Είμαι δική σου...
κράτα με... σφίξε με...». Βογκάς κι εγώ σπαράζω...
Πονάς... συστρέφεσαι... Τα νύχια σου στην πλάτη
μου μπήγεις... Ξέσπασε ο αφρός -- αίματα στάζω --
σπέρμα φωτιά, που καίει τα φύκια, σπάει τ' αλάτι!
Γέρνεις στο στήθος μου μετά λαχανιασμένη,
κλαις τρυφερά και ψιθυρίζεις τ' όνομά μου.
Σαν μια θηλιά απ' τον λαιμό μου κρεμασμένη
το στόμα ανοίγεις για να πιεις το φίλημά μου.
Και πίνεις... πίνεις τα φιλιά... Τα δάκρυα πίνεις...
«Κράτα με... σφίξε με ξανά ...» μου λες. Αχ, μίλα...
Μέσα σου μπαίνω... Κι όλη νύχτα ανάβεις... σβήνεις...
γιομάτη γλύκα... φως... σκοτάδι... ανατριχίλα!

Κι εκεί, στην τέλεια ηδονή -- στον οργασμό σου --
«Πεθαίνω... χάνομαι...» μου λες «κι εσύ μαζί μου...»
Μαζί σου, αγάπη μου... ( Βυθίζω στο λαιμό σου
μια το μαχαίρι κι άλλη μια μες στο κορμί μου! )

Τ' άλλο πρωί, κάτι ψαράδες θα μας βρούνε
αγκαλιασμένους να φιλιόμαστε στο στόμα...
«Είναι νεκροί εδώ και ώρα...» έτσι θα πούνε,
αντί να πουν πως αγαπιόμαστε ακόμα!

Πάντα της πράξης προηγείται η φαντασία!
Τα σαλεμένα φρένα μού είπαν να σε πάρω
μαζί μου απόψε -- ερημιά, νύχτα -- στον φάρο.
Να, πού με έφερε η εσχάτη απελπισία!


Δημήτρης Ε. Σολδάτος

Χημεία

 Εντός των συστατικών στοιχείων μας ,
- μονάδα και πλήθος!
είδα το σύμπλεγμα των σκυλάδικων χαρακτήρων να ανυψώνονται
όπως σαμοθρακιώτισσες Νίκες,
πολύ εκλεπτυσμένες , πολύ αισθητικές.
Στεφανωμένες με ριπές γαρυφάλλων ,
το μικρό ξύλο της κανέλας ,ένα κλαδί μπαχαρικής ειρήνης
σαν στέμμα στην κεφαλή μίας φοβερής έκπτωσης στρεβλού ήθους.
Η ηθική είναι ένα στοιχείο συστατικό που παρασιτεί επάνω στα ικριώματα
του προσωπικού κτίσματος ως σωφροσύνη και ως αγία ορθότητα.
Αφήνει φολίδες δειλίας ,λεκέδες τρόμου,
 κάτι ζιζάνια αφλογιστίας που ορίζουν κιγκλιδώματα
και βαπτίζουν ευνούχους εαυτούς.

Σ' είδα σατράπισσα να λιώνεις όπως ένας δανδής σε πλήρη αντίφαση με το monocle του
ανάμεσα σε χαμίνια των δρόμων , που ήταν ολόλαμπροι κολοσσοί υγιούς θράσους,
με μία γνώση κι ένα κηρύκειο , με μία σοφία ζέουσα που δεν καταχωρείται σε κιτάπια.
Σ' είδα να λιώνεις μέσα στους ναούς ως Κυρία , ως Νόμος.
Σ' είδα να φτιασιδώνεσαι μαζί με τους αυλικούς σου ,
κάτω απ' τις σαλιάρες αζαλέες και να στάζουν στην ποδιά σου
τα πτύελα όλο χολή.

Το ευαγγέλιο σου που ξεπάστρεψε τις γενιές,
 συφιλιδικό καθώς είναι ,
χάνει την τελευταία ρανίδα σάπιου κρέατος του ,
την ώρα που στα πιο άδηλα βάθη των συστατικών στοιχείων
της μονάδος και του πλήθους,
συμβαίνουν τα αποκαλυπτήρια των πόθων χωρίς φόβο κι όλο πάθος.

Μπασκίνες αυτής της ξερακιανής πολιτείας ,
βδέλλες σε τηλεγραφόξυλο πτώμα,
οι λαχτάρες των θεμελιωδών στοιχείων για Υγεία
θα σας αποβάλλουν ως περιττώματα αμέμπτου ασφαλώς ηθικής
ήτοι εκφυλισμένης συνθήκης υγιεινής.


Ντόρα Βλάσση