Σαν παραμύθι

Μέσα σε δάση απέραντα
με δέντρα σαν θηρία
κάπου στης γης τα πέρατα
γεννιέται μια ιστορία.
Εκεί όσοι υπήρχανε
χιλιάδες πριν αιώνες
δε γνώριζαν δεν είχανε
νόμους ούτε κανόνες.
Μια ιστορία αληθινή
μα μοιάζει παραμύθι
την εποχή τη λίθινη
που υπήρχαν άλλα ήθη.
Ζούσε ένας γίγαντας που λες
ανάμεσα στα ζώα
μακριά απ’ ανθρώπινες φυλές
καρδιά παιδιού αθώα.
Είχε ένα σπίτι στο βουνό
τεράστιο από κοτρώνες
που έφτανε ως τον ουρανό
να βγάζει τους χειμώνες.
Μια ιδέα πράγματι σοφή
σκοπός του είχε γίνει
για να μαζεύει την τροφή
ποτέ να μην ξεμείνει.
Για μια αποθήκη κόπιαζε
μερόνυχτα με πίστη
κι έγινε τόση πο’ μοιαζε
τεράστιου ουρανοξύστη.
Από μακριά το κοίταζαν
οι άνθρωποι ετούτο
το κτίριο και είκαζαν
πως μέσα θα ‘χει πλούτο...
Κι ας το κρατούσε μυστικό
αυτοί έχουν τόσους τρόπους!...
Εξάπτει το δελεαστικό
τη σκέψη στους ανθρώπους.
Είχε μαζέψει μέσα μια
μεγάλη περιουσία
τροφή να βγάλει τη χρονιά
κι ότι άλλο είχε αξία.
Το έμαθαν και σκέφτηκαν
στα μέρη του να τρέξουν
κι έτσι τον επισκέφτηκαν
με στόχο να τον κλέψουν.
Οταν τους είδε από μακριά
με όπλα ήταν ζωσμένοι
κι η αγαθή του η καρδιά
έτρεμε φοβισμένη.
Τον πιάσανε και ουρλιάζανε
τον κάνανε κομμάτια
άγρια θηρία μοιάζανε
στα άδολά του μάτια.
Κι όταν τελειώσαν ο αρχηγός
λέει στο γιό του : «Γιέ μου
πάρε του γίγαντα το βιός
σαν λάφυρο πολέμου».
Πάει ο γίγαντας λοιπόν
δεν έκανε απογόνους
χάθηκε εκεί στο παρελθόν
πριν χίλιους μύριους χρόνους.
Μα είμαστε εμείς απόγονοι
εκείνων των ανθρώπων
όχι βεβαίως πρωτόγονοι
μα κληρονόμοι τρόπων.
Με ίδιο τρόπο εκφράζουμε
τη ζήλια και τον φθόνο
για λίγα δεν διστάζουμε
διαπράττουμε και φόνο.
Ιδιος ο τρόπος αρπαγής
και κάθε μίσους πράξη
η ανθρωπότητα επί γης
ποτέ δεν θα αλλάξει.


Κώστας Σφενδουράκης

Για όσους δουλεύουνε υπόγεια
και πάντα ύπουλα χτυπάνε
ή παγιδεύουνε με λόγια
αυτούς που λεν' ότι αγαπάνε...

Για όσους δεν γνωρίζουν δίκιο
κι αυτούς που στην καρδιά τους βάζουν
τους παίρνουν υψηλό ενοίκιο
που πονηρά με δόλο αρπάζουν...

Για όσους η έννοια της αγάπης
στερείται κάποιας σημασίας
και που μονάχα τα δεσμά της
είναι γι’ αυτούς μέσο εξουσίας...

Για όλους αυτούς και επιπλέον
για όσους πίνουν στην υγειά τους
έχω να πω, δε θέλω πλέον
στη ζωή μου ούτε τη σκιά τους.


Κώστας Σφενδουράκης

Σχόλιο:
Η απογοήτευση του μαθητή, όταν ο δάσκαλος που θαυμάζει,
ξαφνικά δείχνει ένα άλλο πρόσωπο εμπάθειας υποκρισίας
και μικρότητας απέναντί του χτυπώντας τον ύπουλα
απαξιώνοντας τον, διαδίδοντας ανυπόστατες κατηγορίες
μόνο και μόνο γιατί κάποια στιγμή δεν τον άκουσε ή
υπάκουσε, είναι τεράστια γιατί εναλλάσσονται μέσα της
η θλίψη η οργή η αίσθηση της αδικίας και του προκαλεί
ένα βασανιστικό ερωτηματικό και μια ανυπόφορη αηδία.
Παρ' όλα αυτά ο μαθητής σεβόμενος αυτά που έλαβε απ' τον
δάσκαλο και πρόσθεσαν σε μια πνευματική γι' αυτόν
οικοδομή δεν θα ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο...
Ούτε εχθρός ούτε δάσκαλος πια (δεν μιλάμε για φιλία, γιατί
είναι εκεί πιο μεγάλη η πλάνη ).
Το ευχαριστώ παραμένει γιατί είναι από καρδιάς...
Υ.Γ.
Δεν έχω μάθει στη ζωή μου ούτε να εκδικούμαι ούτε να
φέρομαι ύπουλα ούτε να άγομαι και φέρομαι από αιδοία ή
φαλλούς αλλά να προχωράω με το κεφάλι ψηλά.Ευχαριστώ τον
πατέρα μου γι' αυτό...και έτσι συνεχίζω. Πάμε παρακάτω...

Μητρόπολη

Αργοπεθαίνει και σαπίζει η πόλη,
ας τη βουτήξουμε μες τη φορμόλη.
Σάπια! Μας πνίγει με τη μυρωδιά της
μα είναι η μάνα μας και μεις παιδιά της.

Παίρνει στο θάνατο και μας μαζί της,
σαν μας ταϊζει από το βυζί της ,
δεν ρέει γάλα ρέει δηλητήριο
κάθε της κύτταρο έν’ άθλιο κτίριο.


Δύσμοιρη πόλη, καταδικασμένη
σ’ έν’ αργό θάνατο∙ και μεις κλεισμένοι
μέσα στα σπλάχνα της και μας σκοτώνει∙
γίναμε θύματα και μητροκτόνοι.


Κώστας Σφενδουράκης

Δεν είμαι άνθρωπος, είμαι ρομπότ, είμαι υπάλληλος.
Σε ένα σύστημα ανθρωποφάγο ο πλέον κατάλληλος
κάθομαι γράφω μηχανικά, ανούσια πράγματα,
αλλα προσέχω να κάνω ευδιάκριτα κι ωραία γράμματα.
Βάζω σε τάξη, τακτοποιώ όλα τα αρχεία
κι ύστερα διάλλειμα ένα εικοσάλεπτο∙ τι ευτυχία!
Σχολάω στις πέντε, είναι σαφές το πρόγραμμα μου,
έχω μητρώο είναι ασήμαντο το όνομά μου.
Ισως δουλέψω και κάποιες ώρες υπερωρία
και κάνω χάρες στον προϊστάμενο όχι αγγαρεία.
Κάθε πρωϊ ένα καφέ όπως τον πίνει,
με ευνοεί και μου χει πλήρη εμπιστοσύνη.
Mε εμπιστεύεται, όταν στους άλλους δεν λέει αλήθεια
και το γνωρίζω∙ είναι προσόν μου η εχεμυθεία.
Σπίτι γυρίζω και πάντα σκέφτομαι μετά το δείπνο
«αύριο δουλειά πρέπει να πέσω νωρίς για ύπνο».
Είμαι υπάλληλος αυτό μονάχα κι όταν πεθάνω
σε μιά ταφόπλακα με ωραία γράμματα κάποιος επάνω
το όνομά και όχι αριθμό μητρώου θα γράψει
και θα’ ναι αυτό ίσως το μόνο που θα’ χει αλλάξει.


Κώστας Σφενδουράκης